God Listens To Music... Too...

Beat Circus

2012-01-23T03:11:00.000-08:00

Aslında uzun süredir bildiğim ve zaman zaman dinlediğim bir grup olsa da son 4-5 gündür Acoustic Ladyland takıntımı üzerimden atıp kendilerine takılmamı sağladı bu grup. Bazı müzikleri biraz dinlendirip tekrar dinlemek o müzikle ilgili daha iyi bir bağ kurmayı sağlıyor sanırım. Beat Circus'un tarzını tam olarak nasıl açıklayabilirim bilmiyorum ama ekşi sözlük'te bir arkadaş Dark Cabaret olrak tasvir etmiş. Uygun bir tanım. Grubun üç albümü var. İlk albüm olan Ringleaders Revolt'u henüz dinlemedim. İkinci albümü olan Dreamland biraz etnik ve akustik hava taşıyor ve daha geleneksel enstrumanlarla kaydedilmiş. Üçüncü albüm, Boy From Black Mountain ise biraz daha rock esintilerine sahip. Ben özellikle üçüncü albümü biraz Miasma & The Carousel Of Headless Horses'a benzettim. Genel olarak grubun müziğine hakim daha ise hafif melankoli ve karanlık bir atmosfer olsa da eğlenceli detaylarla keyif katsayısını yüksek tutmayı başarıyorlar. Bu arada youtube linki verdiğim şarkının orjinalini bulan, bilen veya hatırlayan varsa bana başvursun lütfen.

Acoustic Ladyland

2012-01-13T05:11:00.000-08:00

Acoustic Ladyland'in İngiliz olduğu detayını verince zaten otomatik olarak ortalamanın üzerinde bir grup beklentisi her duyarlı müzik dinleyicisinde oluşacaktır. Davul, gitar, bas ve saksafon 4lüsünden oluşan grubun sırasıyla Camouflage (2004), Last Chance Disco (2005), Skinny Grin (2006) ve Living With A Tiger (2009) adlı 4 albümüi bulunuyor. Kötü haber ise grubun artık aktif olarak müzik hayatına devam etmiyor olması. Youtube linkinde Skinny Grin albümünün açılış parçasını dinleyebilirsiniz. Benim en sevdiğim parçaları bu oldu şu ana kadar. Hatta en iyi albümlerinin Skinny Grin olduğunu söyleyebilirim. Albümlerine hızlıca bir bakacak olursak Camouflage'ın salt jazz olduğunu söyleyebiliriz. Last Chance Disco ve Living With A Tiger albümleri tarz olarak birbirine daha yakın ve punk etkileri daha ağırlıklı. Skinny Grin ise hem sound olarak hem de jazz ve punk dengesi olarak diğer 3 albüm arasından sıyrılıyor. Afiyetle dinleyiniz.

Myspace'lerine giriş buradan. Eğer bilgisayarınıza indirmek isterseniz biraz uğraşmanız gerekecek nitekim linkleri kayıp ettim.

Trunks - On The Roof [2011]

2012-01-13T00:17:00.000-08:00

Fransız bir topluluk olan Trunks kendilerini ne bir grup ne de "band" olarak tanımlıyor. 5 müzisyenin bir araya gelip ortak bilinçlerinin müzikal dışa vurumları olarak tanımladıkları müzikleri punk'tan popüler rock'a ve jazz'a kadar farklı öğeleri barındırıyor. Ayrıca son zamanlarda -hatta belki hayatımda- dinlediğim en iyi balladlardan bir tanesi blue dot'u ekteki youtube linkinden keyifle dinleyebilirsiniz. Bu gruba şans verirseniz kesinlikle pişman olmayacaksınız.

Buradan alalım sizi.

Devin Townsend - Deonstruction [2011]

2011-12-21T05:59:00.000-08:00

Müzik dünyasının deli ve deha çocuklarından -adam yaşını başını almış çocuk diyoruz hala- Devin Townsend'in Deconstruction albümünü geç de olsa dinleme fırsatım oldu. Söz konusu Devin Townsend olunca fazla söze hacet yok. Beklentileri fazlasıyla karşılayan bir albümle karşı karşıyayız. Devin Townsend Project'in her albümde farklı bir tarz yeni bir kadro konseptinin en sert albümü olan Deconstruction ilk şarkıda yine Addicted ile aynı olmuş zannı yaratıyor fakat albüm ilerledikçe hem kayıtların hem de atmosferin Addictidle pek alakası olmadığını anlıyoruz. Hatta yer yer SYL etkileri görmek bile olası albümde. Severek dinlenir.

Näo

2011-12-13T04:27:00.000-08:00

Näo, geçen haftasonu Peyote'deki Korhan Futacı ve Kara Orkestra Konserinden çıktıktan sonra terasta sigara içerken tanıştığım bir grup. Biraz elektronik, biraz post-rock, biraz techno, biraz ambient, biraz tanzen... Ben beğendim siz de beğenin.

Ben Allison Band Perform Kramer vs. Kramer vs. Godzilla

2011-10-19T13:42:00.001-07:00

Ben Allison son zamanlarda pek beğenerek dinlediğim bir kontrbasçı. Severek dinleyiniz. Kulaklarınız bayram etsin.

Unexpect - Fables Of The Sleepless Empire [2011]

2011-10-19T04:19:00.000-07:00

Daha önce de blogumda yer verdiğim Unexpect'in yeni albümünü bugün dinleme fırsatım oldu. Açıkçası eskisi kadar yeni albümleri takip edemediğim için gecikmeli bir değerlendirme yazısı ama idare edin artık. Fables Of The Sleepless Empire'ın eski albümüne göre çok daha olgun olduğunu söylemem mümkün. Önceki albümden bu albüme taşınmış bir çok şey olduğu gibi hem düzenleme açısından hem de kayıtların ve tonların temizliği açısından da bir çok yenilik var. Chaoth yine bas gitarda döktürmüş. Kadın vokal ve brutal vokallerin dengesi ve kayıtları eskisine göre çok daha başarılı geldi bana açıkçası. Bütünlük olarak da albüm In a Flesh Aquarium'a göre daha tutarlı. Şarkılar içindeki ve aralarındaki geçişler çok daha akıcı ve dinleyiciyi yormuyor. Albüm bütünlüğünün tutarlılığına ve iyiliğine örnek vermek gerekirse; daha ilk dinleyişimde (bir yandan başka bir işle uğraşırken arka planda albümü dinliyordum) kapanış şarkısı olan Until yet a few more Deaths do us part bittikten sonra başka hiç bir şarkı beklemeden kulaklığı çıkarıp bir kenara koydum. Benim gibi hala metal dinleyebiliyorsanız şiddetle tavsiye edeceğim bir albüm.

İndirebilirsiniz de albümü. Buradan alalım sizi.

Opeth - Heritage [2011]

2011-09-12T05:39:00.000-07:00

Genel olarak nasıl bilmem ama Opeth hiç bir zaman çıkardığı yeni albümüyle beni üzmemiş; hatta tam tersi her seferinde beklemediğim şekilde beni şaşırtarak sevindirmiştir. O yüzden "hayranları hiç bir zaman üzmeyen Opeth..." gibi bir kalıpla başlamayacağım değerlendirmeye. Az çok zaten Opeth'in müziği ve evrimi konusunda fikir sahibi olanlar için de yeni albüm belki öngördükleri bir sonuçtur. Fakat sanmıyorum ki büyük bir çoğunluk Opeth'in son albümünü büyük bir olgunlukla karşılasın. Belki biraz spoiler olacak ama tek bir saniye bile brutal vokal yok albümün tümünde. Brutal vokal olmaması insanın aklına "Damnation albümüne benzer bir albüm mü?" sorusunu getirse de albüm çok daha sert. Doğrusunu söylemek gerekirse bu soundu tanımlamak için sanırım 70 ve 80lerin efsaneleşmiş rock gruplarının daha güncel yorumu denilebilir. Akustik bölümler ve distortion neredeyse yarı yarıya. Buna rağmen albümün genel atmosferi her Opeth albümünde olduğu gibi oldukça karanlık. Sözleri henüz çok detaylı ve kendimi vererek dinleme fırsatım olmasa da Opeth'in genel olarak içerik ve form uyumunu şu ana kadar elden bırakmamış olduğunu varsayarsak en kötü ihtimalle sözlerin alacağı not 10 üzerinden 7dir.

Heritage'ı lirik bakımından değil de Opeth'in geldiği noktadan ele alırsak gerçekten adına uygun bir albüm olmuş. Albümde Deep Purple'dan Jethro Tull'a kadar efsane grupların etkilerini eskisinden de çok hissetmek mümkün. Bu anlamda Opeth bu albümle bir mirasa sahip çıkarak, onu bir adım daha ileriye götürmek açısından oldukça başarılı bir iş çıkarmış denilebilir.

Kayıtlar ise her zamankinden çok daha iyiymiş gibi duyuluyor. Bu albümde benim en çok dikkatimi çeken olay ise belki bir çok insana kopukluk ya da eksiklik gibi gelecek bir takım müzikal denemeler. Uzun sessizlikler, çok kısa süren crescendolar, ani düşüşler, beklenmedik 'twist'ler ve bence şu ana kadar en etkili kullanılan tuşe farklılıkları bunlardan bazıları.

Albümde ilk dinleyişte dikkati çeken parçalar ise Slither, Famine ve Folklore. Fakat ben Lines In My Hand ve Nepethe'ye de dikkat derim.

indirin

Şevron - Döl Yolu İltihabı

2011-01-22T04:13:00.001-08:00

Kids Eat Crayons - Is For Lovers (2007)

2011-01-02T04:15:00.000-08:00

Bu albümün bulduğum yerde sadece şu yazıyordu: "two words: Mr. Bungle". Benim buna biraz eklemem olacak: Frank Zappa, Panzerballett, Jazz, Metal.

Grubun Kanada'lı olduğunu da eklersem zaten henüz dinlememekle neler kaybetmiş olduğunuzu fazlasıyla anlayacaksınız bence.

alın buradan yakın

El-Creepo! - El-Creepo (2009)

2011-01-01T19:02:00.000-08:00

Dog Fashion Disco ve Polkadot Cadaver'in vokalisti Todd Smith'ten çok başarılı bir solo proje. Uzun zamandır tatmin edemediğim yeni bir şeyler dinleme arzumu fazlasıyla tatmin edebilmiş bir proje oldu açıkçası. Şarkıların melodilerindeki manik-depresif havalar, şarkı sözlerindeki yaratıcılık ve albümdeki şarkıların sıralanışına kadar dört dörtlük diyebileceğim bir albüm. DFD ve PC'yi daha önceden bilen ve dinlemiş olanlar varsa ve El-Creepo'yu henüz dinlemediyseniz bir iki şarkı dışında bu gruplarla (sözler dışında) herhangi bir bağlantı kurmak çok kolay değil. Bu gruplara göre daha akustik ağırlıklı ve mellow şarkılardan oluşuyor. Şizofrenik bir romantizm hakim. Hatta öyle ki bir çok aşk şarkısı gibi olan şarkılar daha çok uyuşturucu bağımlılığını anlatıyor bence. Ya da çok ciddi uyuşturucu tripleri sırasında yazılmış sözler. Açıkçası tam emin olamadım ama üzerinde düşündürmesi bile oldukça sevindirici bir şey. Zaten özellikle DFD'nin Adultery albümündeki sözler de albümde anlatılan hikayeyi oldukça edebi ve çok etkileyici bir şekilde anlatıyordu. Söz açısından bir problem olacağını kesinlikle düşünmemiştim albümde.

Benim açımdan albümün öne çıkan şarkıları: açılış şarkısı olan Lazy Tiger, Skeleton Horse, Hitman (DFD ve PC'yi en çok andıran şarkı bu bana kalırsa), Pitchfork ve Space Needle.

Aşağıdaki linkten albümü indirebilirsiniz. Yalnız tag'leri hatalı olduğu için düzeltmenizi tavsiye ederim

indir ve dinle

Ispanak Demo no.1

2010-12-08T13:26:00.000-08:00

Zeytinli Rock Fest 2010 Rezaleti

2010-08-10T03:35:00.000-07:00

Yedi yıldır devam eden bir festival olan Zeytinli Rock Festivali'nde yer almak, Türkiye'deki diğer festivallerin devamsızlığını ve kısa ömürlerini düşününce bir amatör grup için oldukça cezbedici ve prestijli gözüküyordu. Biz Ispanak olarak iki senedir İstanbul'da müzik çalışmalarına devam eden ve daha önce de üniversitelerde ve festivallerde çalmış olan bir grubuz. Ayrıca 2009 kışından beri her ay Peyote Nevizade'de sahne alıyoruz. 2010 yaz sezonunda Zeytinli Rock Fest organizatörlerinden bu festivalde yer almak üzere telklif aldık ve bir sözleşme imzaladık. Daha önce bu tip festival ve organizatörlerle sorun yaşamadığımızdan dolayı bu yolculuğun keyifli olacağını düşünüyorduk. İstanbul'dan on saat kadar süren bir yolculuk sonrasında festival alanına geldiğimizde saat sabaha karşı 4 gibiydi ve MFÖ daha yeni sahne almıştı. Festival'e vardığımızda festivalle ilgili gözlemlediğimiz bu durum zaten yeterince olumsuzken daha sonra başımıza gelenler ve organizasyonun bize ve diğer amatör gruplara karşı olan tutumunu tahmin etmeye yetmedi.

Festivale katılmak için organizasyon şirketi ile imzaladığımız performans sözleşmesini herfiyen yerine getirmemize rağmen ne yazık ki aynı titizliği organizasyon firmasından göremedik. Sözleşmedeki maddelerden ulaşım ve sahne performansı süresi ile ilgili olan hiçbir madde ne yazık ki yerine getirilmedi. Daha da vahim olan durum ise imzalayıp gönderdiğimiz performans sözleşmesinin organizatör tarafından imzalanmış bir kopyasına ulaşmaktaki imkansızlıktı. Bu şekilde organizatörler kendi sorumluluklarından kaçmak için bir fırsat da sağlamış oluyordu.

Ispanak grubu olarak fevstival organizatörleriyle anlaşmamızdan İstanbul'a geri dönüşümüze kadar yaşadığımız aksaklıkları kısaca anlatmak istiyorum.

Yaşadığımız ilk sorun ulaşım konusunda grubumuzun bilgilendirilmesindeki yetersizlikti. Organizasyon şirketiyle 4 Ağustos gecesi yola çıkıp 6 Ağustos gecesi ya da 7 Ağustos öğleden önce geri dönmek istediğimizi belirtip bu konuda onay almıştık; en azından biz öyle sanıyorduk. 4 Ağustos'tan önceki yaklaşık 2 hafta boyunca hergün organizasyon tarafından bize sağlanacağı söylenen otobüs biletlerimizin ne zaman elimize geçeceğini veya otobüs biletlerimizin ayarlanıp ayarlanmadığını sorduk. Her seferinde bize ertesi gün geri dönüleceği söylendi ve biz her akşam mesai sonuna yakın ettiğimiz telefonlarda aynı cevapla karşılaşıyorduk. 4 Ağustos günü geldiğinde ise hala otobüs saati konusunda bize bir bilgi verilmemişti. Saat 18:15 gibi aradığımız organizasyon şirketinden bize verilen cevap ise adeta kanımızı dondurdu. Otobüsümüz saat 18:30'da Esenler Otogarı'ndan hareket edecekti. Buna ek olarak eğer acele edersek yetişebileceğimizi söyleyen dalga geçer gibi bir açıklama geldi. Sonunda zorla da olsa 5 Ağustos akşamı için organizasyon şirketine bilet ayırtarak festival alanına ulaşmayı başardık. Sadece yol masrafları ve festivalde izleyicilerin kamp alanında konaklamaya karşılık çalmayı kabul ettiğimiz bu festivalde, ne kadar sözleşmede yazmasa da organizasyon şirketi tarafından grubumuza hiçbir şekilde yemek ve içecek fişi verilmemesi, grup ekipmanlarımızın (gitarlarımız, pedallarımız vb.) güvenliğinin sağlanmaması oldukça kaba bir davranıştı. Çünkü şu ana kadar katıldığımız festivallerde ya da çıktığımız konserlerde organizasyonla ilgisi bulunan kişiler bu inceliği göstermişti.

Festival alanında katılımcılara vaat edilen etkinliklerden büyük çoğunluğunun olmaması, güvenlik ve temizlik servislerinin yetersizliği ve teknik ve gönüllü ekibin yavaş çalışması festival boyunca herşeyin fazlasıyla aksamasına neden oldu. Ne kadar doğru bilmiyorum ama öğrendiğimiz kadarıyla amatör grupların çıkması gereken Panda sahnesinden çalınan ekipman sebebiyle festivalin ikinci günü hiçbir amatör grup sahne alamamış. Panda sahnesinin iptal olması nedeniyle cuma gününden itibaren amatör grupları ana sahne programına alarak iyi niyet gösteren organizasyonun bu kararı oldukça şaşırtıcıydı. Fakat ana sahne'ye çıktığımızda bize sözleşmede bahsedilen 45 dakiklalık soundcheck ve performans süremiz 30 dakika kadar sürdü ve soundcheck yapmamıza izin verilmedi. Performansımız boyunca ise monitörlerimizi ayarlamayı reddeden tonemmeister de hiç hoş olmayan bir bonustu. Bu arada sahnede olmamız gereken saatten aşağı yukarı iki saat kadar sonra sahnede olmamız ve ana sahnede güneşten korunmak için gölge sağlayacak herhangi bir kaplama olmaması da ayrı bir düşüncesizlikti.

Performansımızdan sonra organizasyon ofisine gidip geri dönüş biletlerimizi almak istediğimizde bize henüz biletlerin alınmadığını ve ertesi gün ayarlayacaklarını söyleyen organizatörlere safça inanıp ertesi günü bekledik. Aslında bundan sonrası tekerrürden ibaret. Ne zaman organizasyon ofisine gidip biletlerimizi sorsak bizi "daha sonra" diyerek 8 ağustos pazar gecesine kadar oyaladılar. Fakat en büyük terbiyesizliklerini 8 Ağustos gece yarısından sonra saat 4'te toplanacak parayla biz dahil bizim gibi diğer mağdur ve tabiri caizse tutsak olarak festival alanında tutulan amatör grupların yol paralarının tahsilatını yapmadan ofisten kaçarak yaptılar.

Sadece amatör gruplara karşı yapılan bu saygısızlıklar değil, festivale geçtiğimiz seneye oranla çok daha fazla para vererek gelmiş izleycilere yapılan saygısızlıklar da bu sene Zeytinli'de yaşanan felaketin hiçbir şekilde telafi edilemeyeceğini düşündürtüyor bana. Özellikle son gün, sahnenin parası ödenmediği için ses sistemini sağlayan şirket sahneyi kaldırmanın eşiğine geldi ve bu yüzden festivalin son günü Soulfly dışında çıkması gereken diğer hiçbir grup sahne alamadı. Bu hem diğer gruplara hem de seyirciye yapılan saygısızlıkların en büyüğüydü sanırım.

İşin en üzücü tarafı ise Zeytinli gibi geçmişi başarılı olan ve iyi işleyen bir festivali mahveden organizasyon şirketinde. Açıkçası ortada bir şirket var mı yok mu o bile belli değil. Örneğin festivalin facebook grubuna baktığımızda üç isimle karşılaşıyoruz: Erdem Çapar (eski Antisilence vokalisti), Volkan İşbilen ve Sanatsal Üretim. Türkiye'deki diğer festivallerin mekanlarıyla karşılaştırıldığında hem kamp alanı hem de festival alanı açısından çok daha uygun olmasına rağmen bunların çıkan aksaklıklar ve organizatörlerin yetersiz iş ahlakı yüzünden boşa harcanmış olması buradaki festivalin adını -gelecek sene başka orgazitörlerle devredilse bile- ne yazık ki fazlasıyla lekelemiş durumda.

Yazımı burada bitirirken diliyorum ki bundan sonra Zeytinli Rock Fest 2010'u düzenleyen organizatörler başka festivallerde ne seyirciyi ne de diğer profesyonel ve amatör grupları bu festivalde olduğu gibi mağdur bırakmaz ve saygısızlıklarına ve terbiyesizliklerine devam etmezler; yıllar boyu devam eden ve giderek daha iyi olması gerekirken daha da kötüleşen hatta bir daha düzenlenememe tehlikesiyle karşı karşıya kalarak batmaya yüz tutmuş festivallerin altına imza atmazlar.

Ispanak'tan Demo ve Yaz Konserleri

2010-06-26T04:58:00.001-07:00

Oldukça uzun süredir kendi grubum Ispanak'tan bahsetmiyorum. Mayıs sonunda Replikas'ın gitaristi Barkın Engin ve ses teknisyeni Metin Bozkurt ile Levent'teki deneyevinde üç şarkılık bir kayıt yaptık ve bunun adına demo dedik. Buradan Barkın'a ve Metin'e kayıt, mix ve masterlardaki emeklerinden dolayı bir kez daha teşekkür ediyorum. Demo'yu indirip dinleyebileceğiniz adresler şu şekilde:

myspace
last.fm
dropbox

Bu gelişmeler dışında zaman zaman Peyote sahnesinde yer almaya devam ediyoruz. Temmuz ayının 30uncu günü Peyote Müzik'ten yeni albümü çıkan Ricochet ile aynı sahneyi paylaşacağız. Bu konser'den hemen sonra ise Zeytinli Rock Fest 2010'da alternatif sahnesinde tatil yapacağız... konser vereceğiz.

Choler Age Oylarınızı Bekliyor

2010-05-13T05:46:00.000-07:00

Madem uzun süredir yazmıyorum aklımdayken buraya önemli birşey daha ekleyeyim. Kısa bir süre benim de bas gitarist olarak üyesi bulunduğum Choler Age bu seneki UniRock festivalinde çalmaya aday 10 gruptan bir tanesi olarak Headbang'in düzenlediği organizasyonda finale kaldı. Bu 10 gruptan 3 tanesi UniRock'a çıkıcak ve sadece arkadaşlarım olduğu için diğer gruplara göre gerçekten çok daha üzt seviyede olduklarını düşündüğüm için Choler Age'e oy verirseniz bence kimse pişman olmaz. Bu yazıyı okuyanlar, metal müziğe gönül vermiş (eskiden de olsa) insanlarla paylaşabilirse şahane olur.

Choler Age'yi dinlemek için isterseniz solunuzdaki menüden ya da buradan Choler Age'nin demosunu ve canlı kayıtlarını dinleyebilirsiniz. Benim fikrimce Subversion oldukça iyi bir şarkı. İlk olarak ona bakmanızı tavsiye ederim ama diğer şarkıları da Türk metal piyasasındaki birçok grubun birçok şarkısından çok daha iyi.

Oy vermek için de buradan buyrun.

Bence Choler Age dışında oy vermeye değecek diğer gruplar Baht ve The Chain Within. Yine de karar sizin tabii ki.

Kolay gelsin.

9 Mayıs 2010 Secret Chiefs 3 konseri (İKSV Salon)

2010-05-13T03:30:00.000-07:00

Oldukça uzun süredir sevgili okurlarımla yeni birşey paylaşamıyordum. Malum okul, yeni sevgili derken yazmaya pek vaktim kalmıyordu. Sadece yazmaya değil yeni müzik dinlemeye de. Sevgilim tam bir sinefil olduğundan mütevellit yeni müzik dinlemek yerine son zamanlarda bol bol film izliyorum. Maddi olarak daha zorlayıcı olduğundan konsere falan da çok fazla gidemiyorum ne yazık ki ama söz konusu Secret Chiefs 3 olunca "artık bu kaçmaz" diye düşündüm. Zaten bilet fiyatları oldukça iyiydi.

Konserle ilgili; daha doğrusu grupla ilgili olumsuz birşey söylemek neredeyse olanaksız. Hatta neredeyse kelimesini oradan çıkartabilimek mümkün. Mike Patton ve John Zorn gibi dev isimlerle çalışmış bir müzisyen olan Trey Spurence'yi sahnede izlemek çok büyük bir şanstı. Öncelikle İKSV'ye günümüz Avant-Garde müziğinin dünya çapında en önemli isimlerinden biri olan bu grubu canlı canlı sahnede görmeyi bize (en azından bana) nasip eylediği için teşekkürlerimi sunmam boynumun bir borcudur.

Konserle ilgili görüşlerime geçmeden önce İKSV'nin yeni binasıyla ve etkinlikleriyle ilgili kısacık bir yorum eklemek zorunda hissediyorum kendimi. Binaya girerken Sarkis'in işinin ışıklandırma (ve haliyle dekorasyon) ve salonda rahmetli Hüseyin Alptekin'in "Don't Complain"inin dekor amaçlı kullanımı nedenini bildiğim ama burada uzun uzun açıklamamın manasız olduğunu düşündüğüm bir rahatsızlık verdi bana. Ayrıca Salon'un programındaki performanslarda oldukça makul isimler varken Multitap ve Emre Aydın'ın da bulunması sanırım İKSV'nin yeni ekonomik politikası ve bunun saçmalığı hakkında yeterince fikir vericidir.

Gelelim performansa... Öncelikle performans o kadar tadında ve doyurucuydu ki. İlk olarak sahneye davulcu Ches Smith çıktı ve aşağı yukarı 45 dakika boyunca neredeyse aralıksız ve oldukça deneysel ve keyifli bir davul solosu dinletti. 10-15 dakikalık bir aradan sonra grup sahne aldı ve 1 saat ile 45 dakika arası bir setten sonra yine bir 10 dakikalık aradan sonra bir o kadar daha süren ikinci bir set çaldılar. Playlistteki bütün şarkıları bilmesemde yarısı Book of Horizons, Book of M albümlerindendi. Combat for the Angel'ı upuzun doğaçlama ve sololarla çalmaları ve çaldıkları şarkıların bazıları albüm versiyonlarından farklı yorumlamaları çok tatmin ediciydi. Grubun sahnedeki enerjisi ve birbirleriyle olan iletişimleri sadece dinlemeyi değil izlemeyi de ayrı bir keyif haline getiriyordu.

Tabii ki konserle ilgili her detay bu kadar sevindirici değildi. Emre Aydın'ı dinlemeye gelen insan kalabalığınla karşılaştırınca (görmedim ama tahmin edebiliyorum) insanın asabı bozulmuyor değil. Sahnedeki her müzisyenin bu işten ne kadar keyif aldığını ve insanları eğlendirme ya da ticari kaygılarını bir kenara bırakıp kendilerini yaptıkları müziğin içinde kaybedip sonra tekrar içinde bulundukları gerçeklikle farklı bir algıda bağ kurabildiklerini hissetmek mümkündü. Ayrıca Secret Chiefs 3'ün bulunduğu coğrafyayı düşününce bize daha yakın kültürleri bizden ne kadar iyi algıyabildiklerini ve yorumlayabildiklerini görmek de sevindirici olduğu kadar üzücüydü de. İster istemez insanın aklında "bizim müzisyenlerimiz neden bunu yapamıyor?" sorusunu getiriyor.

Konser hem olumlu hem de olumsuz yönlerinye yine de oldukça doyurucuydu. Oldukça keyifli vakit geçirmemi sağlarken bir yandan da kafamda oluşturduğu -zaten orada olan bir takım- problemleri canlandırıp onlar üzerinde yeniden düşünmemi sağlaması konserden ayrılırken fazlasıyla memnun olmamı neden oldu.

Lye By Mistake - Fea Jur (2009)

2009-11-02T07:12:00.000-08:00

Lye By Mistake benim oldukça takıntılı olduğum Jazz-Metal füzyonunu biraz daha progresif metal öğelerini ağırlıklı kullanan bir grup. Şu ana kadar bu tarzda dinlediklerim arasında en iyisi olduğunu söylemem oldukça zor ama yine de dinlemeye değer.

indir ve dinle.

Sgt. - Capital of Gravity (2009)

2009-11-02T06:25:00.000-08:00

Eğer Japonsa en kötü ihtimalle dinlenebilirdir mantığıyla hiçbir öndinleme yapmadan (myspace falan gibi) gözüm kapalı olarak indirip dinlediğim bu albüm yüzümü kara çıkarmadı. Japon ezgilerinin yanında gayet çağdaş elektronik öğeler, post-rock'ımsı gitar kullanımı ve çok başarılı bir davul hakimiyeti kulağı ilk meşgul eden unsurlar albümdeki. Ayrıca bir keman kullanımı var ki müziğe ruhunu katan en önemli etken diyebilirim. Efektli hatta (sanırım) overdrivelı bir keman tonu kullanılmış. heyecanla dinleyiniz.

indir

Andromeda Mega Express Orchestra - Take Off! (2009)

2009-10-31T14:08:00.000-07:00

İsminden de anlaşılacağı üzere bu grup oldukça kalabalık ve çok sesli bir müzik yapıyorlar. Soundları oldukça 30lar ile 60lar arası Hollywood filmlerinin soundtracklerinde ki klasik jazz'ı andırsa da kendilerince oldukça deneysel bölümleri var. Dinlemesi oldukça keyifli. Dinlerken hiç izlemediğiniz bir fimin müziğini dinliyormuş gibi hissediyorsunuz kendinizi fakat arada girdikleri beklenmedik müzikal deviasyonlar (sapmalar da diyebilirdim ama böylesi daha havalı) bir anda sizi kendinize getiriyor. O 30ların ve 60ların nostaljisinden çıkıp zaman sürekliliğinizi sarsarak günümüze geri getiriyor abiler bizi. Çok dinlenesi.

limk

The Devin Townsend Project - Addicted (2009)

2009-10-31T13:40:00.000-07:00

Devin Townsend'in 2009 yılı içinde tamamlanacağı dedikodusu olan 4lemenin ikinci albümü olan Addicted nihayet (çıkmadı ama) nete düştü. Ben de büyük bir heyecanla indirip dinledim. Açıkçası beklediğimden çok çok daha iyi bir albüm olduğunu çok net söyleyebilirim. Devin Townsend gibi bir müzik dehasından beklentilerin ötesinde bir albüm dinlemenin vereceği keydi ise sanırım kelimelerle anlatmak pek mümkün değil. Bu albümde Townsend'in beraber çalıştığı müzisyenler arasında Anneke van Giersberben (ex-The Gathering, Agua de Annique) dışında, Ryan Van Poederooyen (davul / eski bir The Devin Townswend Band üyesi), Brian Waddell (bas), Mark Cimino (gitar) bulunuyor. Albüm Ki ile kıyaslandığında (zaten önceden aldığımız bilgiler dorultusunda) oldukça sert. Fakat biraz daha endüstriyel ve popüler müzik havası da yok değil. Anneke'nin sesinden ise daha önce dinlediğimde hiç etkilenmediğim kadar çok etkilendiğimi söyleyebilirim. Tabi ki bunda Townsend'in inanılmaz kayıt teknolojileri geek'liği ve dehası da yatıyor şüphesiz.

Albümü dinleyin kısaca.

alın bu link

Austrian Death Machine - Double Brutal (2009)

2009-10-13T12:49:00.000-07:00

As I Lay Dying sevmem ama eğlenceli bir projeye benzediğinden -albümün kapağına kaparak böyle bir çıkarımda bulundum- bir şans vereyim dedim bu gruba ve albüme. Açıkçası pişman olmadım. Sert ve komik. Özellikle şarkı arası geçişler, Arnold'ın mizah konusu edilmesi, diyaloglar, şarkı sözleri gerçekten müthiş (komik). Tabi albümün eksisi mizah olması ve etkisinin çok çabuk geçiyor olması. Fakat yine de dinlenebilir. Tavsiye ederim.

Tim Lambesis (As I Lay Dying) side project.

download

Omar A. Rodriguez Lopez'den 2 albüm

2009-10-13T12:42:00.000-07:00

Açıkçası bir insanın bu kadar yaratıcı olacağına inanmakta güçlük çekiyorum. Tam olarak sayamadım ama benim bildiğim kadarıyla bu albümlerle birlikte Omar Rodriguez (The Mars Volta albümü ile birlikte) 2009 içinde çıkarttığı albüm sayısını 8'e çıkarttı. 9 da olabilir. Bunlar sadece benim takip edebildiklerim. Eğer yanılmıyorsam RX Bandits'in de yeni albümünün prodüktörü ve daha nice bilmediğim prodüktörlüğü vardır. Bu insan uyumuyor, yemek yemiyor da sabah akşam kayıt mı yapıyor gerçekten anlamıyorum. Benim algımı aşıyor kendisi. İki albüm de inanılmaz başarılı.

downlad links: Xenophanes ; Los Sueños De Un Higado

Seven Percent Mind Usage - Seven Percent Mind Usage (2007)

2009-10-13T12:35:00.001-07:00

Bu grubu aslında 2 haftadır dinliyorum. Uzun zamandır bu kadar sert müzik dinlemiyordum. Arkadaşlar Amerika Birleşik Devletler'den. Haliyle o bildiğimiz Amerikan Metal soundunu oldukça taşımakla birlikte arada çok çılgın jazzy bölümler ve farklı müzik tarzlarına da atıfta bulunarak "biz o bildiğiniz salak Amerikan Metal gruplarından değiliz" mesajı veriyorlar. Dinlenir. albümün tek eksisi sanırım sadece 21 dakika sürmesi.

yeni hizmet: download linki

Alıntı: Martin Jay (Besim F. Dellaloğlu'nun Frankfurt Okulunda Sanat ve Toplum'undan)

2009-10-01T02:22:00.000-07:00

"Yalnızca beslenme gereksinmesi gelişebilmiş çocuk yaştaki insanlar gibi, miziğin bugünkü dinleyicisi olan kişiler, müziği duyabilme yeteneklerinin gerilemesi sonucunda, yalnızca daha önce duymuş bulundujlarının bir tekrarına tepki verebiliyorlar. Başka bir deyişle, yalnızca yaşanmış bir geçmişin içinde yaşayabiliyorlar. Tıpkı çocukların yalnızca parlak ve göz alıcı renkleri fark edişleri gibi, müziğin bugünkü dinleyicisi olan bu kişiler de, renklendirme oyunlarına hayranlıkla kapılıyorlar, bu oyunların heyecanlandırıcı izlenimlerinin ve müzikteki bireyselleşmesi gibi görünen parlaklıkların asılsızlığını ayıramıyorlar."

Diablo Swing Orchestra - Sing Along Songs For The Damned & Delirious (2009)

2009-09-27T07:49:00.000-07:00

D:S:O:'nun yeni albümü bu sene şu ana dek dinlediğim albümler arasında çok rahat en üst sıralarda yerini alacak bir albüm. İlk albümü bilmeyenler için şu çekilde bir tanımlama yapabilirim: aklınıza gelebilecek her türlü müzik janrını metal ile eklemlemeyi en iyi şekilde yapan; enstruman, vokal, harmoni ve müzikal olarak akla gelebilecek her türlü alanda kendini aşmış bir albüm. Bu albüm ise ilk albümden (The Butcher's Ballroom) açık ara daha iyi. Nasıl başarılmış kesinlikle anlamadım. O kadar muhteşem bir albümün üstüne daha da müthiş bir albüm çıkarmış olmak gerçekten inanılmaz bir yaratıcılık, çalışma, kan, ter ve gözyaşı ürünü olmuştur diye düşünmekteyim. Vakit kaybetmeden dinlenesi.

İki Proje

2009-09-16T04:55:00.000-07:00

ADBP (Ali Diker Bass Project): Son zamanlarda evde oturmaktan sıkıldığım için biraz GarageBand'e bulaşayım en azından kendimi oyalayayım diye bas gitarla bir takım kayıtlar yapmaya başladım. Daha sonra yaptığım şeyler hoşuma gitti ve onu bir proje haline getirmeye karar verdim. Gerçi canlı performans vb. bir niyetim yok ama yeterli ekipmanım olunca gerçekten kaydettiğim şarkıları kaliteli bir şekilde kaydetmek istiyorum. Bu projenin amacı ve açıklaması ise şöyle:

"Everything except drums (which are loops) are played with bass in every song. This project is about diversity, recursion, experimentation, progression and improvisation along with the aim of crossing the borders between different genres and regional music forms from funky latin jazz to balkan gypsy music and blend it with from rock'n roll to heavy metal. Another point of this project is to practice bass as an instrument and pushing the limits of one and only instrument to compose simple but creative songs."

Buradan dinleyebilirsiniz.

Şevron: Bu da Can Türkdoğan ile başlattığım Metal ağırlıklı, daha çok mizah ve deneysellik üzerine kurulu bir proje.

Buradan dinleyebilirsiniz.

Korekyojin - Korekyojin (1999)

2009-08-31T11:48:00.000-07:00

Bu sefer ki grubumuz Japonya'dan. Yine bir Metal-Jazz füzyonu. E seviyoruz bu füzyonu değil mi? Panzerballett ve miRthkon'a göre biraz daha deneysel bir grup. Özellikle şarkıların büyük bir kısmında neredeyse hiç ölçü kullanmamışlar gibi. Panzerballett ve miRthkon Jazz'a biraz daha sert gitar tonları ve metal davulları ekleyerek bir müzik yapıyorlar, Korekyojin'in bu konuda biraz daha farklı bir duruşu var. Daha çok John Zorn'un deneysel albümleri ile Ephel Duath arasında durduğunu söyleyebilirim.

Clann Zú - Black Coats and Bandages (2004)

2009-08-31T11:16:00.000-07:00

Clann Zú Avustralya/İrlanda karması folklorik elementleri falasıyla yoğun bir Alternative Rock grubu. Normalde fazla dinlemediğim bir tarz olmasına rağmen bu grubun hem melodik hem lirik olarak inanılmaz güçlü olduğunu düşünüyorum. Şarkı sözleri daha çok bireysel deneyimlere dayalı yalnızlık/ümitsizlik/melankoli temaları işliyor.

Black Coats and Bandages albümüne geçmeden önce kısaca bu grubun Rua (2002) albümünden de bahsetmek istiyorum. Albümü 1 yıl kadar önce dinlemeye başlamıştım ve zaten çok sevdiğim bir albümdü geçtiğimiz hafta tekrar geri dönüş yaptım albüme ve grupla ilgili biraz araştırma yapıp ikinci ve sonuncu LP'leri olan Black Coats And Bandages albümünü de bulup dinlemeye başladım. Rua albümünde biraz daha fazla elektronik elementler mevcut ve şarkılar biraz daha hareketli. Ayrıca İrlanda folklorik müziği etkisi daha hissedilir. Bunu sağlayan şey ise özellikle keman kullanımı. Rua ile Black Coats and Bandages arasında ufak tefek sound farkları var ama sözler her zaman güçlü ve kendinizi çok kaptırırsanız gerçekten sizi hiç istemediğiniz bir bunalımın içine sürükleyebilir. Gayet basit bir anlatıma sahip olması vokal melodileri ve sözlerin uyumu balyoz gibi patlıyor insanın suratına. Ve eğer benim gibi görsel düşünen bir insansanız şarkıları dinlerken gözlerinizin önüne gelen imgeler kendinizden geçmenize, nerede olduğunuzu unutmanıza ve zaman kavramını yitirmenize sebep olabiliyor. Şarkıları dinlerken insanın aşık olası geliyor adeta. Zaten ümitsiz bir aşkın içinde veya yıkıcı bir ayrılık sonrasındaysanız bu grubu kesinlikle dinlemeyin =)

Albümde beni kitleyen özellikle 2 şarkı var. You'll Have to Swim ve One Bedroom Apartment kesinlikle bağımlılık yaratan şarkılar. Dinleyiniz. Dinletiniz. Böyle grupların müzik yaşamına devam etmemesi beni çok üzüyor gerçekten.

Indukti - Idmen (2009)

2009-08-31T11:03:00.000-07:00

Polonyalı müthiş Progressive Rock/Metal grubunun bu sene çıkardığı albüm. Eğer S.U.S.A.R.'ı dinlediyseniz ve beğendiyseniz bu albümü şiddetle tavsiye ediyorum. Benim kişisel fikrim albümün S.U.S.A.R.'dan çok daha iyi olduğunu yönünde.

Höyry Kone

2009-08-31T10:48:00.001-07:00

Bu grubun spesifik olarak bir albümünden bahsetmek istemiyorum çünkü zaten 2 tane albümleri ve 90ların sonunda dağılmış bir grup. Tarzlarını kelimelerle anlatmak oldukça zor o yüzden tavsiyem Huoro Parturi (1995) ve Hyönteisiä voi rakastaa (1997) isimli iki albümlerini de bulup dinlemeniz. Biraz progressive rock, biraz art-rock, biraz rock-opera vb. bir çok farklı tarzın eklemlenmesiyle yarattıkları avant-garde bir müzik yapıyorlar. Grubun başka bir özelliği ise Alamaailman Vasarat'ı oluşturan elemanlardan bir kısmının daha önce burada çalıyor olması. Şiddetle tavsiye ederim.

Alamaailman Vasarat - Huuro Kolkko (2009)

2009-08-31T10:39:00.000-07:00

Finlandiyalı grubun dördüncü stüdyo albümü. Yine çok keyifli, kıpır kıpır, enerjik bir albüm olmuş. Bu albümde eski albümlerin tersinei distortionlı gitar hiç kullanılmamış ve yaylılara biraz daha fazla ağırlık verilmiş gibi geldi. Bunların dışında Balkan soundundan biraz daha orta-avrupa ve kendi Finlandiya folklörüne dönmüşler bestelerinde.

Liskopallo, Luonto Tuli Lahelle, Tujuhuju, Omalla Ajalla favori parçalarım.

miRthkon - Vehicle (2009)

2009-08-31T10:32:00.000-07:00

Daha önce bu blog da yazdığım Panzerballett isimli grupla oldukça benzeşen bir grup kendisi. Albüm çok başarılı. Zaten free-jazz ve metal karışımı söz konusu olunca kötü birşey çıkma olasılığı yok sanırım. En azından ben bugüne kadar rastlamadım.

Faith No More Istanbul'daydı

2009-08-21T08:34:00.000-07:00

Merhaba Sevgili okur,

Bu konser sonrası yazısını biraz geciktirdiğimin farkındayım fakat bu aralar o kadar tembelim ki oturup iki kelimeyi yanyana koyasım gelmezken; Faith No More gibi efsanevi bir grubun 12 sene sonra çıktıkları Reunion (The Second Coming they say) turnesinde kelimelerin anlatmaya yetmeyeceği efsane bir konseri nasıl yazacağımı düşünmek bile yorarken beni; pek de oturup konser hakkında birşey yazasım gelmedi. Neyse ki kendimi toparlayıp konser hakkında üç beş satır birşeyler yazayım dedim.

Evet, yukarıda da belirttiğim gibi kelimlerin kifayetsiz kalacağı bir gece yaşattı Mike Patton ve silah arkadaşları bize. Üstelik ben Faith No More ve Mike Patton'ı oldukça geç hayatına sokmuş bir insan olarak kendime affettirdim bu konsere giderek kendimi.

Öngruplara değinmeden hızla Faith No More performansına geliyorum. Öncelikle Faith No More'un çooook eskilerden bir canlı performansını TV'de bir kanalda izleme fırsatı bulmuştum 2 ay önce kadar. Çok etkileyici olmamakla beraber gurubun sahnedeki enerjisi yine de oldukça umut vericiydi. Fakat sahnede görmek ile ekranda izlemek arasında gerçekten çok ciddi bir fark olduğunu bir kez daha deneyimlemiş bulundum. Sahnede izlediğim grup hiç de 12 sene boyunca tek bir konser bile vermemiş ve tekrar toplanıp turne yapmaya karar vermiş bir grup değildi. Tamam, Patton zaten günümüzün en aktif, en yetenekli ve en yaratıcı müzisyenlerinden bir tanesi fakat gerçekten hem fiziksel olarak hem de zihinsel olarak adamdan yıllar hiçbirşey götürmemiş. Hatta tam tersi sanki yıllandıkça daha da enerjik, daha da çılgınlaşmış. Üstelik seyirciyle iletişiminin bu kadar samimi ve başarılı olduğunu da bilmiyordum. Sanırım o açıdan da hayatımda gördüğüm en iyi frontmanlerden bir tanesiydi. Hatta belki de en iyisiydi. Patton dışında diğer grup elemanlarından özellikle davulcu Mike Bordin ve klavyeci Roddy Bottum'un performansları da oldukça etkileyiciyci.

Grubun genel olarak performansı da bu faktörlere dayalı olarak zaten yeterince tatmin ediciydi. Hatta ötesindeydi. Stipsearch dinlerken bu kadar gaza gelebileceğimi hiç düşünmemiştim açıkçası. Sevdiğim bir şarkı olmasına rağmen konserlik bir şarkı olduğunu düşünmüyordum pek. Bu konuda oldukça yanıldığımı konserde gördüm. Bunun dışında Cuckoo for Caca ile konseri bitirmiş olmaları bana orgazmik anlar yaşattı diyebilirim. Tepe noktasının konserinin sonunda olması bence çok iyi oldu. Konserin sonunda keşke şunu da çalsalardı dediğim hiçbir şarkı olmadı böylece. Tabi gönül isterdi ki bir o kadar daha çalsınlar. The Real Thing, Falling to Pieces, We Care A Lot falan da ister miydim? Buldun kıllısını istiyosun derler adama. O yüzden hiç gerek yok. Zaten setlist fazlasıyla iyiydi.

Bunun dışında sound mekana (Maçka Küçükçiftlik Park) ilk kez gitmiş biri olarak beni fazlasıyla memnun etti. Kurulan ses sistemi ve ses dengeleri yeterince iyiydi. Bütün enstrumanların sesleri oldukça temiz geliyordu. Bundan dolayı Maçka Küçükçiftlik Park ve 911'i kutluyor ve başarılarının devamını diliyorum. Geç de olsa Faith No More konser reviewini yazmaktan gurur duyuyorum.

Damon & The Heathens @Dogzstar 1 Ağustos 2009

2009-08-02T04:54:00.001-07:00

Şu güne kadar Dogzstar sahnesinde izlediğim en iyi grup olduğunu tereddüt etmeden söyleyebileceğim kendilerinin. Arkadaşlar Amerikalardan buralara kadar gelmişler bizi eğlendirmeye. Önce myspace'lerine baktım. Şarkılarını dinledim. Dedim "bu çocuklarda iş var". Hemen biletimi aldım. Bilet falan almadım tabi. elimi kolumu sallaya sallaya girdim Dogzstar'a. Eğer MySpace'lerinde şarkıları beğendiyseniz bu grubu canlı görmeniz şart. Çok üstün bir performans sergiledi adamlar. Vokalist/Klavyeci Damon zaten çok iyi bir grup lideri. Zaman zaman sahneden inip seyircilerin arasında şarkı söylemeye devam etti. Bir ara bütün grup seyircilerin arasında çaldı. Bir ara sigara molası verildi. Grup elemanlarıyla sohbet etme fırsatı bulduk. Çok sıcak kanlı adamlar. Mekan fazla kalabalık değildi ama gelen insanların hiç şikayetçi olduklarını sanmıyorum. Zaten grup elemanları kendilerine gösterilen ilgiden acayip memnundu.

Şu ana kadar bu blog'da bir ilke imza atarak grubun albümünü paylaşıma açıyorum. Buyurun buradan yakın. Başka yerde bulamazsınız. Ona göre.

Sparzanza - In Voodoo Veritas (2009)

2009-07-22T07:54:00.000-07:00

Şimdi İsveç'in en iyi Stoner Metal grubunun son albümüne kısaca bir göz atacağız. Yanlış hatırlamıyorsam 3-4 ay kadar oldu bu albüm çıkalı. Çıkmadan önce aslında albümün bütün şarkılarını Sparzanza geçici bir süre Myspace'lerinde yayınlamıştı. O zaman 1 kere dinleyip kesin albümü iyice dinleyip hemen bir tanıtım yazmalıyım diye düşünmüştüm. Fakat görüldüğü üzere biraz geç kalmış bir tanıtım geldi.

Aslında söyleyecek fazla birşey yok albümle ilgili. Oldukça enerjik, agresif ve olduğunuz yerde rahat rahat durarak dinleyemeyeceğiniz bir albüm yapmış Sparzanza. Albümün bazı şarkılarında Hardcore'a kaçan riffler mevcut. Kayıt kalitesi oldukça dikkat çekici albümün. Friedrik Wielebly zaten hayatımda dinlediğim en iyi metal vokallerinden bir tanesi ve yine albümde döktürmüş. Benim gibi vakit kaybetmeyin; daha fazla vakit kaybetmeyin yani; dinleyin.

John Zorn - Alhambra Love Songs (2009)

2009-07-22T07:33:00.000-07:00

Açıkçası bu albüm hakkında detaylı bilgi vererek daha önce John Zorn dinlemiş olan kişiler için bir sürprizi bozmak istemiyorum. Daha önce John Zorn dinlememiş olanlar içinde eski başka bir ya da birkaç albümünü bulup ondan sonra bu albümü dinlemelerini tavsiye ediyorum.

Mouse On The Keys - An Anxious Object (2009)

2009-07-22T07:26:00.000-07:00

Asya kıtasında Japonya'ya yolculuk yapıyoruz bu sefer. Mouse On The Keys 3 tane Japon adamdan oluşmuş oldukça sade fakat bir o kadar keyifli müzik yapan bir grup. Şu ana kadar yanılmıyorsam arşivimde hiç Japon grup yoktu. Tek bildiğim Japon grup ise Mono'ydu sanırım. Aslında John Zorn'un Tzadik plak şirketinden albüm çıkarak oldukça fazla Japon müziksel oluşum var sanırım. Bundan sonra onları biraz daha yakın takipte bulunacağım sanırım.

Mouse On The Keys Jazz ağırlıklı bir müzik yapıyor. 3 elemandan 2 tanesi piyano/klavye çalıyorlar diğeri ise davulcu.

The Soundbyte - Rivers Of Broken Glass (2004)

2009-07-22T07:14:00.002-07:00

The Soundbyte Norveç'ten tek kişilik bir proje. Projenin sahibi (daha önce hiç duymadığım) The 3rd And The Mortal isimli gruptan Trond Engum.

The Soundbyte'ın soundu oldukça karmaşık. Ambient denilebilecek bir tarzı var fakat metal'den jazz'a, classic rock'tan elektronik müziğe kadar geniş bir yelpazeden etkilenimler taşıyor. Ağır bir melankoli ve sukunet hakim müziğin geneline. Farklı birşeyler denemek isteyenlere öneririm.

Stórsveit Nix Nolte - Royal Family Divorce (2009)

2009-07-22T07:08:00.000-07:00

Bu grubumuz İzlanda'dan gelmekte. İzlanda deyince akla ilk gelen grup Sigur Ros olsa da tarzlarının hiç alakası olmayan iki grup olduğunu söyleyebilirim. Stórsveit Nix Nolte çok daha eğlenceli ve hareketli bir müzik yapıyor. İzlandalı olmalarına rağmen daha çok Balkan folk müziği ağırlıklı çalıyorlar. Eğer ki Balkan müziğinden hoşlanıyorsanız dinlemenin farz olduğu bir grup olduğunu belirtmem lazım.

Umläut - Umläut (2009)

2009-07-22T06:53:00.000-07:00

Yazmam gereken oldukça fazla yeni grup ve albüm olduğu için çok kısa tanıtımlar yapacağım bu sefer. Dünya'nın çeşitli kıtalarından çeşitli gruplar tanıtacağım.

İlk grubumuz Umläut ve kendileri Avustralya'dan. Mr. Bungle isimli güzide grupta üflemeli çalgılar çalmış olan Clinton "Bär" McKinnon kişisinin oluşumu. Tarz olarak Mr. Bungle'ı oldukça andırıyor. Onu seven bunu sevdi demek oldukça rahat. Ayrıca sanırım Mike Patton abimiz de eski arkadaşını kırmayıp albümde 1 şarkıda vokal de yapmış. Zaten bir grup Mr. Bungle elemanlarından birini barındırıyorsa mutlaka dinlenmeye değerdir. Hele ki Patton işin içine ucundan bir yerden de olsa bulaşmışsa. Dinleyiniz.

Bence RNC 2009

2009-07-20T04:08:00.000-07:00

Dün gece geç saatler itibariyle 2 günlük müzik ve eğlence terapisinden acayip rahatlamış ve tatmin bir şekilde geri döndüm. Türkiye'de ne kadar festival organizasyonu konusunda birçok eksiğimiz olduğunu düşünsem ve Rock'n Coke'un da oldukça aksayan yönleri olsa da tartışmasız Türkiye'nin en iyi festivalinin Rock'n Coke olduğuna karar verdim. Zamanında salakça anti-kapitalist ve solcu tavırlarımdan gitmeyi reddetsem de iki sene önce giderek bu saçma sapan önyargıları ve gerzekçe tepkimi yenerek çok doğru ve akıllıca birşey yaptığımı düşünüyorum. Eğer bir organizasyon benim karşıma Nine Inch Nails, The Prodigy gibi dünyada oldukça saygı ve sevgi duyulan grupları ilk defa (ve son defa) karşıma çıkarıyorsa yemişim sosyalist idealizmini, anti-kapitalizmi. Nitekim iki sene önce Rock'n Coke'a çıkmış olan Manic Street Preachers gayet sol söylemleri ve duruşu olan bir grup. Zaten gerçekten komünal hayat, özgürlük ve paylaşımdan yana olan ve GERÇEKTEN İYİ MÜZİK dinlemek isteyen sağ/sol, kapitalist/anti-kapitalist ayrımı yapmadan keyfine bakmayai güzel vakit geçirmeye ve bunu tanıdığı tanımadığı herkesle paylaşmaya gider. Kalıplaşmış ideolojilerin, 100 yıllık ezberlerin, herkesin ağzında sakız kalıpların zavallı esirleri de boş boş bakar bu zevkten mahrum kalırlar.

Öncelikle organizasyonun eksik ve eminim benim gibi birçok seyirciye zor anlar yaşatan durumlardan kısaca bahsetip festival atmosferini kendi gözlemlerimce aktarmaya çalışacağım. Bence Rock'n Coke'un en büyük eksisi bu sene giriş çıkış problemleriydi. Güvenlik kontrolünden sonra kamp ve festival alanına gitmenin zorluğu. Ne yazık ki buna da ek olarak otoparkın da güvenlik kontrolüne olan bir o kadar uzaklığı gerçekten güneş altında oldukça çekilmez bir durumdu. Onun dışında mekanın asfalt olması zaten sıcak olan havanın biraz daha bunaltıcı olmasına neden oluyordu. Yeterli çimenlik alan ve gölgelik olmaması ne yazık ki istenmeyen yanıklar ve acılara sebebiyet verdi. Umarım seneye bu duruma bir çözüm üretebilir RNC'ci organizatör kardeşlerimiz.

Allahtan sorunlar sadece bu kadarla kaldı. İlk gün saat 2 gibi Orhan'la festival alanına adımımızı atıp ilk olarak Coke Zero sahnesinde WUFI'yi izledik biraz sonra tabi festival kafası, sağa sola tanıdık birilerini görecek miyiz diye dolanmaya başladık. Baştan sona ilk dinlediğim grup Ayyuka'ydı. Benim Ayyuka'yı üçüncü izleyişim olmasına rağmen gayet keyifle izledim ve göbecikler atıldı, danslar edilddi. İlk defa daha büyükçene ve daha güçlü bir ses sistemiyle Ayyuka dinlemiş olmam da sevindirdi beni normalde aldığımdan kat kat daha fazla keyif aldığımı söyleyebilirim. Ayyuka sonrası Rock'n Coke'ta bulunmamın bir numaralı sebebi olan Nine Inch Nails'e kadar ilgimi çeken bir grup yoktu. Jane's Addiction'ı biraz merak ediyordum ama pek beğenmedim malesef. Trent Reznor'la ortaklığı olan bu gruba Reznor'ın oldukça etkisi olacağını düşünüyordum ama çok sıradan gitar müziği yapan Amerikalı bir rock grubu imajının ötesine geçmedi benim için ne yazık ki. Duman'ı biraz dinleyip otoparka kaçtım Orhan'la biraz demlenmeye =) ve daha sonra festival alanın Nine Inch Nails için geri döndüm.

Öncelikle NIN'i sahnede görebilmek orada olan herkes için çok büyük bir fırsattı çünkü muhtemelen (%90 kadar) NIN bir daha sahneye çıkmayacak. Onları bu son turnelerinde sahnede canlı izleyebilmek gerçekten müthiş bir deneyim. Baslar birazcık boğuk gelmesine rağmen herşey oldukça anlaşılır ve neredeyse albüm kalitesinde bir konser izletti NIN. Yerimde durmakta oldukça zorlandım. Trent Reznor'ın sahnede oldukça agresif olduğu kimsenin gözünden kaçmamış konuştuğum. Genel sahne hali mi yoksa acaba başka bir sebepten mi öyleydi bilemiyorum. Sonuçta güzel bir setlistle seyircinin (en azından benim) gönlümü fethetmeyi başardılar.

Ardından The Prodigy çıktı sahneye. The Prodigy fazla dinlemememe ve sadece 3 tane şarkılarını bilmeme rağmen adamlar ortalığı dağıttılar! O nasıl bir sahne enerjisidir. Nasıl bir seyirciyle iletişim kurmaktır! Nasıl gaza getirmektir insanları! şarkı araları dışında zıplamadığım bir an bile yoktu sanırım.

Böylece NIN ve The Prodigy'nin muhteşem ve de ötesi performanslarıyla ilk günü post-orgazmik bir şekilde bitirip ikinci gün için Ersin'in evinde konaklamaya gittik.

İkinci gün özellikle Coke Zero sahnesiyle gönlümde taht kurdu diyebilirim. Proudpilot, Post Dial, We Have Band ve Janelle Monae gerçekten ok başarılı performanslara imza attılar. Proudpilot'ı oldukça fazla ismen duymama rağmen ilk kez dinleme fırsatına eriştim ve oldukça beğendim kendilerini. Türkiye sınırları için fazlasıyla yenilikçi bir o kadar da kulağa hoş gelen bir tarzları var. Post Dial'ı üçüncü dinleyişimdi ve çocukların sahnedeki enerjisi ve bunları seyirciyle paylaşımları profesyonel ötesi. Tabi ki görselleri de bir o kadar iyiydi. Özellikle bir ara ekranda yazan "MY PRIME MINISTER IS AN ASSHOLE" yazısı sahip oldukları Punk ruhunu yer ve zaman göz önünde bulundurmaksızın yansıtabileceklerini gösterir nitelikteydi. We Have Band'le ise ilk defa Coke Zero sahnesinde tanıştım. Orhan'ın yorumuyla "contemporary improvised English theater" etkileri taşıyan grup oldukça sempatikti. Kendilerini dinleyen seyirci sayısı fazla olmasa da, o küçük grubu oldukça eğlendirip bundan oldukça keyif aldılar ve çok mutlu oldular. Janelle Monae ise sanırım Coke Zero sahnesinde izlediğim en inanılmaz şeydi. Kadının bir tane şarkısında bir yandan yağlı boya resim yapıp onu seyircilere fırlatması sanırım sadece Janelle Monae'nin değil bütün Coke Zero sahnesindeki performansların doruk noktasıydı.

Monae bittikten sonra Linkin Park izlemeye Ana Sahne'ye döndüm. Açıkçası Linkin Park'ın bildiğim şarkıları arasından sadece "One Step Closer"ı seviyordum onu da bisin sonunda çaldılar. Açıkçası pek beğenmedim ben LP'nin performansını. NIN ve The Prodigy'den sonra enerjileri çok düşük geldi. En son keşke NIN ve The Prodigy ikinci günün sonunda çıksaydı diye sayıklarak evin yolunu tuttum.

Portugal. The Man - The Satanic Satanist (2009)

2009-07-05T14:36:00.000-07:00

Daha önce blog'umda bahsettiğim gruplardan birinin yeni bir albümü. Aslında albümle ilgili söyleyecek fazla birşey yok. Grup genel tarzını korumuş fakat öyle zekice ve ufak değişiklikler var ki albüm kendini sevdiriyor ve "yine aynı şeyi yapmışlar" dedirtmiyor insana.

Tatlı, iyimser ve daha önceki burada bahsettiğim albümdeki gibi 70lerin havasını ağır bir şekilde taşıyan sevimli güzel bir albüm olmuş. Dinleyiniz.

RX Bandits - Mandala (2009)

2009-07-05T14:10:00.000-07:00

RX Bandits isimli güzide grubu 1 ay kadar önce twitter'dan takip ettiğim SargentHouse labelının tweetlerinden birinde keşfedip youtube'da ...and the battle begun şarkılarını dinleyerek ve severek tanımıştım. Daha sonra vakit kaybetmeden diskografilerini indirdim. Dinlediğim şarkıda da oldukça Ska/Punk etkileri olmasına rağmen eski albümlerinin; "...And the Battle Begun (2006)" albümü dışında; neredeyse tamamen Ska/Punk. Fakat bir şekilde farklı bir tat, bir doku katmışlar o Ska/Punk'a ki bir şekilde beğendim albümlerini.

Grupla ilgili biraz daha araştırma yaptıktan sonra bu en son albümlerinden önceki albümden (...And The Battle Begun) itibaren yaptıkları müziğe Groove Tech deniyormuş. Nedenini nasılını pek anlamadım ve araştırmadım o kadar. Fakat grupla ilgili fark ettiğim başka birşey daha önce bu blogda bahsettiğim The Sound Of Animals Fighting adlı güzide gruba oldukça katkı yapmış olmaları. Ayrıca The Sound Of Animals Fighting ile ilgili yorumu yazdığımda da gerçekten o kadar hazmetmemişim ki grubu onu anladım şimdi. Şahsen ben RX Bandits'e göre çok daha iyi buluyorum kendilerini ama RX Bandits de hatırı sayılır dinlemeye değer bir grup. Özellikle Mandala albüm olarak dinlediğim diğer albümlerinden çok daha iyi.

iwrestledabearonce - It's All Happening (2009)

2009-06-14T23:57:00.000-07:00

Bu anormal isimli grup grindcore, death metal, elektronik müzik, country, pop, jazz ve akla gelebilecek her türü müziklerinde kullanan bir grup. Bunların yanında oldukça garip sesler, ses efektleri kullanmaları ise cabası. Tarz olarak genel anlamda oldukça sertler. Grind ve death kısmı daha ağır basıyor. Brutal vokal yapan bir bayan vokaliste sahipler ama artık hatun nasıl bir voice processor kullanıyorsa ben brutal vokali yapan insanla bayan vokalleri ayrı kişilerin yaptığını düşünmüştüm. Ayrıca bana oldukça daha önce burada tanıtımını yaptığım Genghis Tron isimli grubu anımsattı. Onu seven bunu da sevdi durumu kuvvetle muhtemel yani.

The Mars Volta - Octahedron (2009)

2009-06-14T23:38:00.000-07:00

Bu senenin şu ana kadar dinlediklerim arasında en enteresan ve beklenmedik albümlerinden bir tanesi oldu benim için. En başta daha önceki The Mars Volta albümleriyle çok alakalı değil. Since We've Been Wrong gibi oldukça slow bir açılışı olması zaten albümün geri kalanıyla alakalı bir fikir edinmenize sebep olabilir. Fakat şarkıyı dinlerken bir anda coşup bildiğimiz The Mars Volta olacak mı diye bekledim ben ilk dinleyişimde uzun bir süre ama olmadı. Bu eleştirileri olumsuz anlamda düşünmeyin bu arada. Herhalde The Mars Volta'nın en iyi balladlarından biri olsa gerek Since We've Been Wrong. Hatta albümün "bence" en iyi üç şarkısından bir tanesi. Diğer ikisi ise Cotopaxi ve Luciforms. Cotopaxi albümün en hareketli şarkılarından bir tanesi. Luciforms ise çok başarılı bir kapanış şarkısı.

Albümün genelinin çok yumuşak ve yavaş olmasının yanında daha kısa ve melodik şarkılar var. Ayrıca o bildiğimiz The Mars Volta'nın uzun, bol efektli psychedelic pasajlarından yoksun.

Sonuç olarak The Mars Volta'nın en iyi albümü olduğu söylenemez ama en farklı albümü ve belli bir seviyenin üzerinde. Bana birazcık piyasa oynamalık bir albüm gibi geldi.

Ispanak Konser @MSÜ AKADEMİFEST2009

2009-05-31T08:38:00.000-07:00

Yasemin Mori ve Nekropsi ile aynı gün saat 19.00'da Mimar Sinan Üniversitesi Fındıklı Kampüsünde.

maudlin of the Well - part the Second (2009)

2009-05-31T07:09:00.000-07:00

Geçenlerde takip ettiğim bloglardan birinde motW'nin yeni albümünü görünce hem çok şaşırdım hem çok sevindim çünkü dağıldıklarını ve Toby Driver'ın Kayo Dot ile motW tarzında müzik yapmaya devam ettiğini sanıyordum. Benim için sürpriz ve mutlu edici bir gelişme oldu bu. İlk birka deneyişimde albümü indirip dinleyemedim ama bir yolunu bulup indirdim albümü ve "aman tanrım" motW zaten aşmış bir müzik yapıyor ama bu 5 şarkılık 45 dakikalık albümü anlatabilecek söz bulamıyorum "aman tanrım" dışında.

motW'nin (Kayo Dot albümleri de dahil) yaptığı en yumuşak albüm olmakla beraber bence en başarılı albüm Part The Second olmalı. Brutal ve scream vokallerden arınmış (ki oldukça severim) sert bölümleri çok sert olmayan ama yine de oldukça enteresan iniş çıkışları olan uzuuuun 5 adet şarkı. Albümün benim açımdan en güzel yanı ise 5 şarkının 5ine de eşit derecede tapmış olmam. motW herhalde bir best of çıkarsa o albümdeki bütün şarkıları sevme ihtimalim bu kadar çok olmazdı.

Ekl Grupo Nuevo De Omar Rodriguez Lopez - Cryptomnesia (2009)

2009-05-31T06:58:00.000-07:00

En çok The Mars Volta'dan ve daha birçok grubun prodüktörlüğünden ve projesinden tanınan Omar Rodriguez'in başka bir grubu. Aslında grup özellikle yine The Mars Volta'nın da vokalisti olan Cedric'in vokalleri yüzünden ilk birkaç dinleyişte insana "tamam da bu The Mars Volta'dan ne kadar farklı ki" dedirtebiliyor. Biraz daha dikkatle dinleyince arada oldukça büyük bir fark olduğunu anlayabilirsiniz.

Öncelikle The Mars Volta'ya göre oldukça sert bir grup. Latin müziği melodilerinden biraz daha uzak. Hatta genel olarak melodiden oldukça uzak bir müzik yapıyorlar. Daha çok efekt, hız, enerji ve gürültü ağırlıklı. Şarkıların tamamı çok yüksek tempoda ki sanırım Rodriguez'in Hella'nın davulcusunun (Zach Hill) bu albümde tercih etmelerinin sebeplerinden biri bu olsa gerek. Benim fikrim naçizane. Belki de değildir.

Attack Of The Giant Squid - (ver.) [2007]

2009-05-31T06:33:00.000-07:00

Yeni keşfettiğim ve 2-3 haftadır çılgın gibi dinlediğim bir grup. Instrumental/Progressive/Psychedelic Rock yapan bir grup. 70lerin progresif/psychedelic havasından modern rock'a ve hatta reggea'ye kadar uzanan bir müzikal yelpazeleri var Amerikalı grubun. Bence grubun en öne çıkan özelliği hem çok melodik olması ama bir o kadar da farklı sesleri ve gürültüleri aynı anda çok uyumlu bir şekilde kullanabilmeleri.

(ver.) albümündeki interlude tadındaki kısa şarkılar ve en sondaki 20 küsür dakikalık Red & Purple Stars dışındaki şarkıları ayrım yapamayacak kadar çok sevdim ki ara geçişler ve Red & Purple Stars da ortalamanın çok çok üzerinde başarılı parçalar bence.

Ispanak Konser @Dogzstar

2009-05-08T14:09:00.001-07:00

Ispanak Konser

2009-04-24T11:59:00.001-07:00

Devin Townsend Project - Ki (2009)

2009-04-24T11:19:00.000-07:00

Celine Dion nasıl Kanada'dan çıkmış en rezil-i rüsva müzisyense işte onun tam zıttı olan Devin Townsend yepyeni bir isimle ve projeyle karşımızda (yine mi ya? bu adamın tagleri last.fm'imin ağzına s**ıyor. neden tek bir isim altında yapmıyor ki herşeyi? yok Devin Townsend Band, yok efendim Devin Towsend, efendime söyliyim Strapping Young Lad veya Ocean Machine... müziği besteyi tamamen sen yapıyosun kardeşim bırak hepsi Devin Townsend olsun).

Albümün official release (Merhumu* nasıl bilirdiniz) tarihinden neredeyse 1 ay önce internete sızmış bu güzel albümü neredeyse iki haftadır dinliyorum. İlk 2 dinleyişimde tam alışamadım. 3te biraz daha anlamaya başladım. 4te kapıyı araladım.5te içine girdim. 6da keşfetmeye başladım. hala da keşfetmeye devam ediyorum. Oldukça değişik bir albüm omuş. Üstelik Ziltoid The Omniscient gibi neredeyse Strapping Young Lad sertliğine yakın bir albümden sonra. Biraz ambient, biraz popmsu, fakat şarkıların arasında ve şarkıların içinde janrlar arası bir gidip gelmeler yükselmeler alçalmalar; çok sık tekrarların olduğu bir albüm. Aşırı olmasa da oldukça sert bölümler olan albümün geneli oldukça yavaş ve "mellow". Ek olarak Devin Townsend'i bilenler için bir not: Bu albümde Townsend'in hemen hemen bütün albümlerinden bildiğimiz "wall of sound" yok denecek kadar az.

Albümün başka bir özelliği de Devin Townsend'in bu isimle (Devin Townsend Project; kısaca DTP - oha!!!) çıkaracağı bir quadrilogy'nin (yani trilogy + 1) ilk bölümü olması. Her albümde farklı müzisyenlerl çalışacağı söylentisi dolaşmakta sağda solda. Ben internette okuduğumun yalancısıyım. Bu albüm için çalıştığı isimler şunlarmış:

davul: Duris Maxwell
bas: Jean Savoie
keyboard:Dave Young

ek olarak buraya da bir göz atın derim

*Türkçe

Koby Israelite - Dance Of The Idiots (2003)

2009-04-24T10:06:00.000-07:00

İsrail doğumlu, İngilterede yaşayan Koby Israelite başta davul, piyano ve akordeon olmak üzere bin çeşit enstruman çalıyor. Last.fm'de John Zorn radyosu dinlerken kendisine rastlayıp müziğine aşık oldum. John Zorn kadar deneysel olmasa da Avant-Garde müzik adına çok güzel şeyler yaptığını söylemek mümkün. Ekol olarak Esptradasphere, Orange Tulip Conspiracy, Alamaailman Vasarat vb. bir ekole sahip. Yani Free Jazz, Ethnic Jazz(Balkan, Tango ve tabi ki Israil müziği ağırlıklı), Rock, Metal ve biraz da Pop müzik karışımı bir tarzı var.

Koby Israelite'in Mood Swings ve John Zorn'un 11 CD'lik epik Book of Angels serisinin dördüncüsü olmak üzere 2 albümü daha bulunmakta. Ben en çok Dance Of The Idiots'a sardığım için onun üzerine yazmayı tercih ettim.

Öncelikle albümün sound'u çok başarılı. Enstruman kullanımı olsun, kayıt olsun ortalamanın çok çok üzerinde. Gerçi hafif etnik ve çingen melodiler olduğu için biraz amatörlük ve çiğlik de arıyor insan.

Albümün bence diğer çok can alıcı yönü kullanılan enstrumanların çeşitliliği. Özellikle perkusyon ve nefesli çalgı zenginliği müthiş bir renk katmış albüme. Bunların yanında bazı şarkılardaki synthesizer kullanımı müziğe çok farklı bir hava vermiş.

Albümdeki şimdilik favori parçalarım If That Makes Any Sense, Diego, Wanna Dance, 2nd Of Tamuz ve Dance Of The Idiots.

Miasma & The Carousel of Headless Horses - Perils (2005)

2009-04-04T01:14:00.000-07:00

Uzun zamandan beri albümlerini (nette) bulmaya çalıştığım fakat beceremediğim bu grubun Perils albümünü ve Manfauna EP'lerini rapidshare'den bulmayı başardım sonunda ve tabi ki aç bir köpek gbi indirdim hemen. Tarzlarının neye benzediğini açıklamak oldukça güç olacak. Avant-Garde Rock denebilir ama benim bu gruba rock diyesim pek gelmiyor. Ne kadar aralarda Overdrive ve Distortionlı gitarlar olsa da fazla gitar ağırlıklı bir grup değil. Kendileri 5 kişiden oluşuyor ve neredeyse ellerine ne geliyorsa çalıyor arkadaşlar. Keman, Akordeyon (doğru yazdım umarım), Viola, özellikle piyanonun oldukça ön planda olduğunu söyleyebilirim. Yaptıkları müzik biraz Estradasphere, biraz Orange Tulip Conspiracy biraz da Almaailman Vasarat ile karşılaştırılabilir. Tango'dan latin müziğine, klasik müzikten Rock'a, Doğu ve orta Avrupa çingene müziklerinden 1930lar kabare ve müzikallerine [ve belki de biraz Bourbon Jazz ama çok nadiren] kadar her türlü janrı müziklerine dahil etmişler. Sonuçta ortaya dinlemesi inanılmaz keyifli bir müzik çıkmış ortaya. Bir de myspacelerinde'ki kendi müzikleri hakkındaki açıklamalarını da buraya yerleştirmek istiyorum: "On the Perils recordings, with their harmoniums, autoharps, violins, violas, pianos, organs and glockenspiels added to a top of the line rhythm section, the band very deliberately adheres to a Faustian melodrama of the angelic. Their dark, harrowing visions of some dense hellish musico-psychological dystopia shapeshift frequently before your eyes (ears), and become a very capable and Elizabethan sounding prog-baroque meteorite at the drop of a hat. Armed with these anachronistic tendencies the Miasmic vision never deviates, deriving its vocabulary exclusively from alchemically lined volumes in their arcane library of musical ideas. It's instrumental music that would perhaps find a happy home in a Jan Svankmajer or Fritz Lang film, and will find a prominent place on the shelf of any connoisseur of occultist highbrow, right next to his/her John Dee volumes. (sigh) Yes, dear to our hearts." Afiyetle dinleyiniz!

27 Mart 2009 The Haunted İstanbul Konseri

2009-03-28T08:40:00.000-07:00

Efendim nereden başlasam? nasıl anlatsam?

Herşeyden önce müthiş bir konser olduğunu belirterek başlamak en güzeli olacak sanırım. Bronx'ta olması çaldıkların hiçbir şey anlayamayacağım ve konserden hiç zevk almayacağım korkusunu yaşatsa da şaşırtıcı bir şekilde ses dengeleri oldukça iyi ve herşey olabildiğince anlaşılırdı. Konser bittikten sonra "acaba ben bütün şarkıları ezbere bildiğim için mi anladım" diye düşündüm. Konsere beraber gittiğim ve The Haunted'ı çok da iyi bilmeyen arkadaşım Ersin'e "sen çaldıklarını net duydunmu? Anlaşılır mıydı?" diye sorduğumda olumlu yanıt alınca anladımki sorun bende değil. Yani sorun yoktu ses sisteminde.

Bronx'un ufak bir mekan olmasının sıkıntı yaşatacağını düşünmüştüm fakat bu açıdan da aslında Bronx'un ne kadar doğru bir seçim olduğunu gördüm. Belki 250-300 kişi falan vardı konserde ama hem tıka basa mekan doluydu hem de gerçekten gelen herkesin The Haunted'ı ortalamanın üzerinde sevdiği ve dinlediği ve şarkıları bildiği barizdi. Tabi ki birkaç tane dallama illa ki vardı. Metal dünyasının vazgeçilmezi ufak beyinli zavallılar malesef burada da vardı. Ama bu küçük insanlar da olayın tuzu biberi diyip geçiştiriyoruz.

Setlist'i net hatırlamıyorum ama konser sırasındaki aklımda kalan enstantaneleri sıralayayım:

İlk şarkı olarak açıkçası Moronic Colossus bekliyordum fakat Little Cage ile girip The Crowning'e bağladılar ve eğer yanlış hatırlamıyorsam yine fazla durmasan Tresspass'a geçtiler. Oldukça hızlı ve gaz bu 3 şarkı ve aralarda Peter'ın hiç konuşma yapmaması daha konserin başından "acaba sonuna kadar dayanabilecek miyim?" diye düşündürdü beni. Peter'ın seyirciyle ilk muhabbeti "kusura bakmayın biz biraz cahil piçleriz Türkçe'de teşekürler nasıl söyleniyor?" diye sorması oldu. Tabi seyircinin ne bok dediğini anlamadığı için tekrar etmeye çalışırken sadece "TIASHKRALJDAGJ" gibi saçma sapan böğürdü kendisi. Bir ara önde duran ve vokali duymadığını söyleyen insanlar oldu. İçimden "ulan ne malsınız iki adım geride dursanız herşey fıstık gibi anlaşılıyor" diye geçirdim. Çünkü önde duran arkadaşlar (Bronx'u bilenler anlar) sesi dışarı veren sistemin arkasında olduğu için sahne üzerindeki monitörler ve anfilerden duyuyorlardı müziğin çoğunu. Vokal monitörleri de kendilerine bakmadığı için vokali duyamıyordu şapşallar. Hangi şarkıdan sonraydı hatırlamıyorum ama ufak bir kavga çıktı (nedenini bilmiyorum ama yukarıda bahsettiğim dallamalar işte... naparsın). Fakat işin en mükemmel kısmı Peter'in kagva edenlere "GET THE FUCK OUT!!!!" diye ayar vermesi oldu. Üstelik kavgadan sonra girdikleri şarkının Trenches olması ve şarkının giriş sözlerinin "Who are these people? Where do they come from? Are they some extra-terrestrial breed of super fool?" olması da ayrı bir ironiydi. Mekanın küçük olmasının en büyük dez avantajı 99'dan önce seyircilere yaptırmaya çalıştırdıkları ve skandalla sonuçlanan Wall of Death oldu =). Çaldıkları Son iki şarkı Rivers Run ve Hate Song'du. Bence Rivers Run'ı bariz Hate Song öncesi dinlenme şarkısı olarak çaldılar.

Konseri asıl özel ve mükemmel kılan ise konser sonrası grup elemanların ve özellikle Peter'ın fanların onlara olan ilgisini geri çevirmemesi ve neredeyse 1 saat kadar mekanı hemen terk etmeyen seyircilerle fotoğraf çektirip imza dağıtıp sohbet etmesi oldu. Ben mekan biraz daha boşaldıktan sonra grup elemanlarıyla iletişime geçmeyi tercih ettim. Şunu söylemeliyim ki hayatımda gördüğüm en kompleksiz ve alçak gönüllü adamlar. İlk olarak Anders'in yanına gittim. İlk sorum "At The Gates'i tekrar toplamayı düşünüyor musunuz başka konserler için" oldu tabi ki. Ne yazık ki cevap olumsuzdu fakat bir DVD hazırladıklarını ve 2009 yaz sonuna doğru çıkaracaklarını söylediler. Ayrıca bu konserde çaldığı gitarın Jensen'e ait olduğunu öğrendim çünkü kendi gitarı kırılmış (nasıl becerdiyse?). Sonra kendisine keşke daha büyük bir sahnede izleme olanağım olsaydı sizi dedim ve buna verdiği karşılık gerçekten ne kadar komplekslerinden arınmış bir insan olduğunu fark ettirdi bana. "Küçük kulüplerde çalmayı daha çok seviyoruz çünkü seyirciyle daha yakından e daha sıcak bir iletişim kuruluyor biz de daha çok havaya giriyoruz" dedi. Ersin ise çaldığı gitarla ilgili birkaç soru sordu ve Anders kendisini Jensen'e yönlendirdi. Jensen'in Ersin'in gitarlara olan ilgisine hiç üşenmeden bütün gitarları tek tek gösterip teknik özelliklerini anlatması da beni ayrıca şaşırtan bir olay oldu. Gayet keyifle yaptığını gözledim bunu çünkü.

Tam çıkarken kuliste Peter'i görüp ona da çok çok teşekkür edip gerçekten mükemmel olan vokal performansları için kutladım. Neredeyse albüm performansıyla aynıydı çünkü canlı vokalleri. Kendimden geçtiğim için de olabilir ama hiç detone olduğunu ya da tıkandığını hatırlamıyorum konser boyunca.

Salak gibi fotoğraf makinası götürmeyi unuttuğum için ve telefonumun fotoğraf makinası çok dandik olduğu için malesef hiç fotoğraf çekemedim.

Setlist de sıralı değil ama albümlerden çaldıkları şarkılara göre tam olarak aşağıdaki gibiydi.

Versus: Littge Cage, Trenches, Faultline, Rivers Run, Moronic Collosus
The Dead Eye: The Premonition, The Flood, The Medication, The Crowning
Revolver: No Compromise, 99, All Against All
Made Me Do It: Dark Intentions, Bury Your Dead, Tresspass
One Kill Wonder: D.O.A.
Haunted: Hate Song, In Vein

Orange Tulip Conspiracy - Orange Tulip Conspiracy (2008)

2009-03-14T03:36:00.000-07:00

Estradasphere ve Secret Chiefs 3 gruplarının elemalarınının da kadrosunda bulunduğu ve müzikal yapı olarak da bu 2 gruba oldukça benzeyen bir grup Orange Tulip Conspiracy. Albümün tamamında besteler ve düzenlemeler Estradasphere' in eski gitaristi Jason Schimmel tarafından yapılmış. Albümün tarzında ise Estradasphere ve Secret Chiefs 3'ü bilenlerin tahmin edebileceği üzere ne bölgesel ne de janr anlamında bir sınırlama var. New Orleans jazz'ından Balkan folklörüne, Metal'den doğu ezgilerine kadar herşeyi duymak mümkün albümde. Bu da son 1-2 haftadır favori albümlerim arasında yerini aldı. Bir sonraki albümlerini 4 gözle beklemekteyim kendilerinin.

Albümdeki favori şarkılarım şimdilik The Bourbon Theater, Fall Creek ve Ignis Fatuus.

Zu - Carboniferous (2009)

2009-03-14T03:24:00.000-07:00

Yeni takıntım Avant-Jazz, Jazz-Core janrından bilindik bir gruptan yeni bir albüm. Müziği tanımlamak oldukça zor. Herhangi benzeyen başka bir grup yok bildiğim (belki John Zorn ve Karaboudjan karışımı desem bir faydası olur... mu?). Fakat şöyle bir deneme yapabilirim; Deneysel ama Melodik, Jazz öğeleri var ama oldukça sert, serbest ama ritmik... gibi. Bu aralar dinlemekten oldukça keyif aldığım bir albüm. Çok enerjik olduğunu eklemem lazım. Müzik dinlerken müzikteki farklı seslerden, farklı ritmlerden, kaostan ve gürültüden hoşlanıyorsanız mutlaka dinlemelisiniz.

Lamb Of God - Wrath (2009)

2009-03-14T03:11:00.000-07:00

Lamb of God her zaman dinlenebilir fakat çok da dinlemeyi tercih etmediğim bir grup olmuştur. Wrath'ten önceki Sacrament albümünü arşivimde olmasına rağmen hala dinlemedim. Fakat Lamb of God'ı sevmeseniz bile bu albümü şiddetle tavsiye ederim. Özellikle İsveç Death Metal'i seviyorsanız. Oldukça enteresan gelecek ama Daha çok Southern American Metal/Metalcore'a yakın müzik yapan bu güzide grubumuz u albümde soğuk İskandinav havalarından oldukça etkilenmiş görünüyorlar. Öyle ki albümde intro'dan sonra giren In Your Words sonlarına doğru Opeth'imsi (evet dopğru okudunuz Opeth'imsi) melodiler, harmoniler taşıyor. Grace'i dinlerken ise bir an kendinizi "acaba In Flames'in Jester Race albümünde bilmediğim bir şarkı vardı da onu mu dinliyorum şimdi" diye düşünürken bulabilirsiniz. Everything to Noghing ve Reclamation hem LoG'un eski sounduna göndermeler olan hem de yepyeni şeyler denedikleri güzel şarkılar olmuş.

Kısaca Lamb of God tarafından çıkmış en iyi albüm benim gözümde (kulağımda =)) şu anda Wrath. Daha önce belirttiğim gibi, LoG'u çok sevmesiniz de bu albüm bir şansı hak ediyor kesinlikle.

Pure Reason Revolution - Amor Vincit Omnia (2009)

2009-03-14T02:55:00.000-07:00

Pure Reason Revolution'ın daha önce dinlediğim ama neden kritiğini yapmadığım The Dark Third albümünden sonraki bu albüm şu ana okuduğum hiçbir kaynakta olumlu bir eleştiri almamış. İşin ilginç yönü ise benim albümü oldukça sevmiş olmam. The Dark Third albümüne göre oldukça farklı bir çizgide bu albüm. Öncelikle neredeyse tamamı elektronik. (Grubu bilmeyenler için bir parantez: Grubun bu albümden öncki çizgisini Porcupine Tree'ye oldukça yakın bir modern progresif rock olarak tanımlayabilirim sanırım). Ben bazen grupların radikal değişimler yapmasını çok doğru buluyorum. Ne kadar genelde bu radikal değişimler fiyaskoyla sonuçlansa da Pure Reason Revolution'ın kesinlikle çok başarılı bir şekilde bu işi kıvırdığını söyleyebilirim. Bence Amor Vincit Omnia da az The Dark Third kadar başarılı bir albüm.

Albümde şu anda en sevdiğim şarkı Deus Ex Machina. Benim açımdan önce çıkan diğer şarkılar ise albümün açılış parçası olan Les Malheurs, ii)Apogee iii)Requem For The Lovers.

Deliligin Merkezinden - Slipknot Camden Konseri

2009-02-13T08:18:00.000-08:00

Bence hayatta bazi ekstrem deneyimlerin yasanmadan anlatilmasi ya da anlasilmasi cok zor. Ne bileyim snowboard yapmak, sky diving yapmak... Boyle seyleri insanlara ne kadar anlatsam da pek anlasiyormusuz gibi hissetmiyorum sonunda. Bu tip olaylar sirasinda yasanilan adrenaline rush dinleyen kisi de hissedilmedigi surece dinleyenin olayi kavrayabilmesi cok zor. Slipknot konseri de oyle bir sey oluyor adamlari her izledigimde.

Konser Camden'daydi ve gitmeye neredeyse tesadufen son anda karar verdik. Soyle ki Camden Philadelphia 10 dakika kadar uzaklikta Amerika'nin en yuksek suc oranina sahip olan mekanlarindan biri. Sevgilime bir gece gidelim mi diye geyik yaparken atlamasi sonucu bana yine bir ekstrem konser icin ulusalarasi yolculuk gozuktu. Philadelphia'dan Camden'a taksiyle gidilip gelinebildigini ogrendikten sonra baska bir arkadasin metroyla gidin ya bir sey olmaz israrlari uzerine fabrikalarin arasindan issiz bir cadde boyunca 15-20 dakika yurumenin ardindan konser mekanina vardik ki bir slipknot konserinde konser mekaninin disaridan daha cok guven verecegini kirk yil dusunsem inanmazdim heralde.

Bileti bayagi gec aldigimiz icin yerimiz arkalardaydi ancak insanin gerek fiziksel sagligi gerek estetik begenisi acisindan bir Slipknot konserinde olabilecek sahneyi en genis acidan gorebilecek ve en rahat durulabilecek yerde bulunmanin atesli bir savunucusuyum. Durust konusalim Slipknot konserinde pit'e girebilmek got ister. Bende o got yok. O got olup pite girenlerin cogunun da gotu orada biraktiklarini bir daha girecek gotlerinin kalmadigina inaniyorum. Tabi mekana gore degismiyor degil. Amerika'daki seyircilerin genelde Montreal'dekine yaklasamadigi gibi bir gercek bariz ama her neyse... Yerimiz arkalara dogru tam ortada sahneyi gobekten rahatca gorebilen nispeten yuksek bir yerdeydi.

T-shirt'leri biraz kesip biralarimizi aldiktan sonra Trivium ciksin diye beklemeye basladik. Acikcasi Slipknot'in baya guzel bir t-shirt'u vardi ama biraz fazla Amerikan oldugunu dusunup almaktan caydim onun disinda da doktora hayatinin getirdigi en buyuk kisintilardan biri konser t-shirt'u koleksiyonuma olmakta. Undergrad'ken her konserden t-shirt'leri kaparken artik giyer miyim ya da guzel mi diye dusunuyorum zaten Slipknot'in da benim parama ihtiyaci oldugunu zannetmiyorum. Trivium'un yeni album konseptiyle bezenmis cok guzel Japon esintili t-shirt'leri vardi ancak arkadaslar gorsel dizayna kastiklari kadar performanslarina ve muziklerine kassalar daha iyi olurdu ben de belki t-shirt'u de alirdim.

Efendim bu Trivium'u 3. izleyisimdi. Ilk izlemem In Flames'e actiklari benim icin efsane olmus Montreal konseriydi ki bu adamlarin bence doruk noktasindaki Ascendancy albumunun turnesiydi ve Zao, Trivium, Devildriver, In Flames seklindeki dizilimde iyi bir isinma turu olmustu. Metalcore'un umut vaadettigi donemlerde Bullet For My Valentine'la beraber gelecekleri olur belki lan bunlarin diye beni dusundurtmuslerdi. Bir kac ay sonra BFMV'nin Trivium'a gore cok daha iyi bir performans sergilemesine ragmen iki grubun da bundan 10 yil kadar sonra cok iyi yerlere gelebilme ihtimalleri oldugunu dusunuyordum. Her ne kadar bazi Turk metalimizin buyuk elestirmenleri gibi gelecegin Iron Maiden'i gibi fantazilerde kaybolmasam da ulan belki 20 yil sonra millete ben bunlari toyken izlemistim bea deme sansim olur diye dusunmustum.

Trivium hakkindaki butun bu dusuncelerim yaklasik 6 ay sonra adamlar yeni bir album cikarip ne sanstir ki Sounds of the Underground Turu nedeniyle 2006 yazinda ne tesaduftur ki yine In Flames'e on grup olarak izledigimde direk degismisti. Adamlar gecen sure zarfinda nasil bir metamorfozdan gecmislerse kendilerine ozgu In Flames ozentisi bir seyler yapmaya calisirken birden Metallica Reloaded olarak sahneye cikmislardir. Bu defa adamlari izlerken bi defa bebek yuzlu Japon arkadasimiz artik anirma vokallerinin hic birini yapmiyordu o yuzden ortada duruyo olmasina ragmen vokallerin yarisindan fazlasini sagdaki gitarist arkadas yapiyordu. Hepsi Cliff 'Em All'u yakindan calismislar ve oradan kendilerine kiyafetler secip giyinmislerdi. Basci arkadas kendini Cliff Burton zannederek sahnede kollari kesik t-shirt'uyle kosturuyordu. Acikcasi performansta eglendigimi soylemesem yalan olur ama bu Trivium'dan bu saatten sonra bir bok olmaz da demistim.

O Metallica ozentisi albumun adini su anda hatirlamiyorum bile 1-2 defa dinleyip hard disk'in derinliklerinde birakmistim ardindan Shogun'a da ilgi gostermedim acikcasi. Konserlerine gidiyorum nasilsa eger iyi bir intiba birakirlarsa alir dinlerim diye dusunuyordum. Malesef Trivium gozumdeki onlenemez dususunu bu konserle de surdurdu. Ustelik bu defa fikirlerimde yalniz da degildim. Sevgilim (ki kendisi zamaninda Trivium'u bayagi severdi ve esas o izlesin diye erkenden gelmistik mekana) de benimle fikirlerimi paylasti. Trivium konseri rezil denebilecek kadar kotuydu. Konser boyunca olabilecek en kotu scream vokalleri yapiyorlardi... Gitarlarin birbirine girdigi, kulak tirmalayan boktan vokallerin birbirine girdigi dakikalari gecsin diye bekledik. Yalniz Sezar'in hakkini yine de Sezar'a verelim... Basci arkadas bir tek 'Like Light to the Flies"da armonileri backvokal yapti ancak o back vokallerle bize keske bu arkadas butun sarkilari soyluyor olsaydi dedirtti. Bir de cok sevdigimiz bir sarki olarak biz de kendisine eslik ettik Bleeding Out The Eyes diye. Bu Trivium'u 3. gorusum ve sunu soylemek istiyorum bu elemanlarin adi kendilerini her izledigimde afislerde daha asagilara iniyorlarsa bu kendilerinden baska kimsenin sucu degil. Sonucta medyada olabilecek butun destegi gormelerine ragmen ilk once adam gibi cizgilerinde gitmedikleri ardindan da kendilerini yillardir gelistirmedikleri icin bir yere varamiyorlar. Sonucta en azindan Kuzey Amerika'da gruplar albumlerden cok sahnedeki performanslariyla inip cikiyorlar. Trivium da bu kafayla pek bir yere varamiyor.

Trivium’un ardindan biralarimizi tazeleyip Coheed and Cambria’nin cikmasini bekledik. Acikcasi benim grupla ilk tanisikligim bundan bir kac yil once bir arkadasin ‘abi sana cok bomba bir klip yollayacam neye ugradigini sasiracaksin’ demesiyle basladi. Welcome Home isimli sarkinin klibini acip son derece metalci abiler yaklasik bir dakika kadar headbang yaptiktan sonra bol killi metalci abimiz birden birileri hayalarindan kavramista birakmiyormus gibi cigirmaya baslayinca arkadasin neyi kastettigini anlayip kisa bir dumur ardindan klibi oldugu gibi kapamistim. Olaydan iki hafta sonra adamlarin bir gun once Dredg’le beraber turnede olduklarini ve konseri bir gunle kacirdigimi ogrenince tuh lan Dredg gelmis haberim yok diye uzulmus grubun Dredg’le turlamasina da sasirmistim. Ardindan bir kac yil elemanlari cok umursamadim.

Ta ki adamlar kendilerini zorla umursatana kadar. Bos zamanlarimda vaz gecemedigim ‘guilty pleasure’larimdan biri rock band’de vokalleri oynamak. Bu adi herifler de intikam alircasina oyunun en sonunda gelen sarkilarindan birine Welcome Home’u vermisler. Adamlar bana sarkiyi zorla dinletip hatta soylettiler de. Sarkiyi 15-20 defa dinlemek zorunda kalinca alisiyor tabi insan ister istemez cok da fena degilmis falan diye dusunmeye basliyor. Onyargilar kotu seyler tabi.

Ben bunlari kafamdan gecirip sevgilimle vokalin vucudundaki kil orani ile sesi arasindaki tezatin geyigini yaparken elemanlar sahne aldilar. Vokal bekledigimizden de tuylu bir herifmis. Herifin saclar neredeyse bugun sahneyi kaplayacak, sevgilim kaptan magara adamina benzetti ama ben ister istemez cocukken izledigim ve yerden bitme uzun burunlu ve burnu disinda tuylerinden surati hic gozukmeyen cizgi film karakterini hatirlayip konser boyunca neydi ulan o karakter ve cizgi filmin adi neydi diye dusunup durdum. Acikcasi hakkini verip sunu soylemeliyim ki adamlar sahnede Trivium’a gore cok klas bir performans sergilediler. Ancak Slipknot oncesi biraz garip bir secimdi ve de grupla benim gibi hic bir ilgisi olmayan insan icin o progresif ve uzun sarkilari benimseyip dinleyip anlamak cok da mumkun olmadi. Belki bir ara progresif yeni bir seyler kesfedeyim diye dusundugumde bu adamlari da hatirlayip dinlerim. Geyik bir yana cok saglam ve kaliteli muzik yapiyorlar diye de ekleyeyim. Yalniz Welcome Home’la konseri acip sarkisinin yarisini calip baska seye gecmeleri ayip oldu. Zaten bir sarkilarini biliyordum bari tumunu dinleseydim. Bu arada not dusmeden gecemeyecem, kimse adamin bir yerlerinden sikmiyo ve adam kanli canli cikiyo butun notalara buradan helal olsun diyoruz.

Coheed and Cambria isini bitirdikten sonra tuvalet ihtiyacimizi bitirip biralarimizi tazeletyip gunun anlam ve onemini belirten faaliyetimizi beklemeye basladik. Acikcasi bende heyecanli ve endiseli bir bekleyis vardi. Sadece bu konser icin Montreal’den kalkip Philadelphia’ya 13 saat otobus yolculugu cekmek bir yana sevgiliye karsi konsere kefil olmustum. Bununla beraber Blabbermouth trollari ve cesitli internet forumlarinda insanlar Slipknot’in bu turnede onceki turnelere gore son derece vasat alti bir performans sergilediginden bahsediyordu. Son albumde Koray Taylör’un grubu Stone Sour zannedip sarki soyleyecem ulan ben diye kotu kotu sarkilar yapmalari ve kendisinin gordugum bazi konser resimlerinde kot pantalon (jump suit yerine) giyiyor olmasi korkutan hareketlerdi. Ancak onceki setlistleri inceleyince son albumden sadece iki sarki caliyor olmalari umut veriyordu.

Ben bu adamlar yumusamislar midir yoksa 3 yil once izledigim hayatimin en iyi performanslarindan biri tekrarlanir mi diye heyecan ve endiseyle beklerken perde acildi ve yaklasik 30 saniye icinde butun endiselerim son buldu.

9 kisilik metal panayiri tum hiziyla kargasa ve kaosuna devam ediyor. Evet belki tum hiziyla demek cok az yavas olur. Sanki gruptaki son sakatliklar adamlarin hareketlerine biraz daha dikkat ederek devam etmelerine neden olmus. Ancak bunun disinda son turneye gore pek bir gerileme yok. Illa bir seyden sikayet etmem gerekirse grubun son albumuyle abi benim bu gruptan sutlanma vaktim geldi diye ciglik atmaya baslayan ve grubun en zayif halkasi izlenimi veren sayin Koray Taylor canli performansta da grubun en kotusu olarak cigliklarina devam ediyor. O gece yorgun muydu ya da neydi bilmiyorum ama batmamakla beraber son izledigime gore cok siradan bir vokal performansi sergiledi. Gorsel olarak sorun yok, o kadar backvokal ve enstruman arasinda yeterli vokaller de yapiyor ama bir ara kendine gelip Slipknot grubunda maskenin arkasina gecince Koray Taylor olmayi ya da Stone Sour'daki vokalistlik gorevini bir kenara biraksa kendisi icin daha iyi olacak. Bir de malesef bu turnede Joey Jordison bateri solosu atmadi ancak yukselen ve donen bateri olayini sona saklamislar ve en sonda muthis bir kareografi sundular.

Bir de soylemeden gecemeyecegim son albumden sadece 2 sarki calmalari bence son albumden cok hazmetmeyen biri olarak benim icin olumlu bir olaydi. Anca Gematria ya da All Hope is Gone dururken Dead Memories gibi Slipknot'a hic yakismayan bir parcayi sadece single diye calmalari sarki aralarinda pop muzigin, record label'larin ..... seklinde ana avrat giden bir gruba hic yakismiyor. Ancak bir yandan da Slipknot'i ben kendi adima bu iki yuzlulukleri bu saklabanliklari icin seviyorum. Bir yandan Amerika'nin muzik endustrisinden nefret ederken bir yandan Amerika'nin en cok satan grubu olmak muthis bir oxymoron. Yine de albumden caldiklari diger parca Psychosocial muthisti. Ozellikle de nakarat sirasinda sahnede ekranlardan olusan yagmur efekti cok hos olmustu.

Sonuc olarak 1 Temmuz'da Slipknot konseri soylentilerinin ardi gelir mi bilmiyorum ama fikri bile beni son derece heyecanlandiriyor. Umariz gelirler de bir de Turk seyircisi ne kadar jumpdafuckup edebiliyor onu goruruz.

Panzerballett - Starke Stücke (2008)

2009-02-01T15:15:00.000-08:00

Jazz ve Metali aynı potada çok başarılı bir şekilde eritebilen nadir gruplardan bir tanesi ile yeni tanıştım. Normalde Jazz dinlemeyi fazla sevmem. Özellikle de klasik jazz ki Panzerballett'in Metal ile harmanladığı müzik türü bu. Bu konuda dinlediğim diğer Jazz/Metal harmanlarından oldukça ayrılıyor. Gerek Ephel Duath olsun gerek Estradasphere veya Shining...

Gruptaki saksafon kullanımı ve Jazz/Metal dengesi, kullanılan enstrumanların tonlamaları ve çok çok az olsada vokaller (bazı şarkıların çok kısa bölümlerinde brutal vokaller, Zickenterror isimli şarkıda ise çok başarılı bayan vokaller var) inanılmaz başarılı.

Albümde özellikle Smoke On The Water, Thunderstruck ve Paranoid dinlenesi, zevk alınası coverlar olmuş.

Tatmin edici bir grup, tatmin edici bir albüm. Bu arada grubun Alman olduğunu eklemem gerekli mi yoksa yeterince açık mı? =)

Holy Fuck - Holy Fuck (2005)

2009-02-01T15:06:00.000-08:00

Çok azla özümseyemediğim bir grup yine de bahsetmeye değer bir grup. Electronik altyapılı, bol efektli ve synthli bir müzik fakat kullandıkları davul tonları akustik. Hatta oldukça çiğ olduğunu da söyleyebilirim. Grubun çok ilginç bir sound yakalamasını sağlamış bu kombinasyon. Genelde şarkılar baştan sona sürekli devam eden bir loop üzerine oturtulmuş. Bu da elektronikten çok Techno dinliyormuş hissiyatı yaratıyor insanda. akat buna rağmen oldukça melodik ve farklı varyasyonlar kullanılmış şarkılarda genelde.

For The Mathematics - The New Science [EP] (2004)

2009-02-01T14:47:00.000-08:00

Aslında EP dinlemekten fazla hoşlanmam fakat bu elemanların yaptığı müzik olsun, EP'nin uzunluğunun bir EP'den öte kısa bir albüm uzunluğunda (toplam 7 şarkı 31 dakika) olması olsun değinmeye çok değer diye düşündüm.

For The Mathematics Kanadalı bir grup. Tarzları At The Drive-In, Fall Of Troy ve The Mars Volta arasında gidip gelmekte. Ben en çok The Mars Volta esintileri sezdim. The Mars Volta'daki kadar psychedelic pasajlar olmasa da özellikle bir çok şarkısında Latin müziği ritmleri ve melodileri kulağa çarpıyor. Ayrıca vokal tekniği ve vokal efektleri de The Mars Volta'yı oldukça anımsatmakta.

Oh No, It's Birds! - The Insides Of A Broken Robot (2008)

2009-02-01T14:33:00.000-08:00

Efendim son zamanlarda oldukça fazla yeni grup dinlediğim için ve üşenip de dinlediğim an hepsiyle ilgili bişeyler yazmadığım için kısa ve hızlı geçiyorum bazılarını. Oh No, It's Birds! isimli güzide rubun TIOABR albümü vokal, söz, kayıt, ton, prodüksyön vs. olarak birebir Fall Of Troy'u anımsatıyor. Ne fazlası ne de eksiği. Dinlemesi keyifli. Ama ben yine de Fall Of Troy'u tercih ederim.

Maps and Atlases - Tree, Swallows, Houses (2006)

2009-02-01T14:08:00.000-08:00

MaA Chicago'lu bir grup. Oldukça enteresan bir tarzları var. Melodik ama oldukça komplike ve karışık riffler üzerine günlük hayattan alınmış sözler. Temiz vokaller. Çılgın ritmler ve ölçüler. Orta uzunlukta bile bir şey yazamayacağım ama tarzları, albümün kaydı, tonları çok hoş. Karmaşık bir müzik yapmalarına rağmen çok da yorucu olmayan, kolay dinlenebilir ir albüm.

Ephel Duath - Through My Dog's Eyes (2009)

2009-02-01T13:19:00.000-08:00

Sonunda 2009'da çıkan bir albümün kritiğini yazabilmekten guruu duyuyorum. Metal dünyasının çılgın İtalyanları Ephel Duath'ın albümü nete düşmüş. Hemen rapidden indirip dinleyeyim dedim. Myspace'lerinde ilk yayınladıkları zaman gayet beğenmiştim şarkılarını ve albümü dört gözle bekliyordum.

Sound olarak bir önceki A Pain Necessary To Know albümüne göre çok önemli değişiklikler yok. Fakat scream vokallerden vaz geçip daha kalın ve çatlak vokaller kullanılmış bu albümde. Bazı yerlerde -black metal grubu olmayan- Shining'i çok andırıyor yeni albüm tarz olarak. Kullanılan tonlar ne kadar bir önceki albümle aynı olsa da o albü kadar agresif ani çıkışlar ve sert, insana duvara çarptığını hissettiren, kafasına kafasına vuran riffler ve geçişler yok. Biraz daha tek tona ayarlı ve çok daha melodik bir albüm olmuş. Ama bunların yanında enteresan ölçüler, şaşırtıcı senkoplar ve kafa karıştırıcı melodiler de var.

Sözlere fazla giremedim ama albümün ilk şarkısı "I have a present for you... it's a cat..." diye giriyor.

Albümde dikkatimi çeken şarkılar Gift, Breed ve Bark Loud oldu ilk dinlemelerimde. Özellikle Bark Loud'u çok sevdim

Konkhra - Nothing Is Sacred (2009)

2009-01-25T08:31:00.000-08:00

İşte 2009 da beklediğim albüm nihayet çıktı.Yıllardan beri sıkı takipçisi olduğum,albüm çıkmadan röportaj yapma imkanım olan ( Rockvault Webzine) Danimarkalı Konkhra nın son albümü " Nothing Is Sacred" huzurlarınızda.Bir dönem "Weed Out The Weak"albümleri ve albümün efsanevi kadrosuyla ( Machine Head in ilk davulcusu Chris Kontos , bas gitar da Thomas Christensen,gitarlarda Death,Obituary ve Testament te pena sallamış James Murphy ve gitar vokalde Anders Lundemark) Death Metal dünyasına deyim yerindeyse müzik ziyafeti yaşatmayı başarmış bir gruptur Konkhra.Albüm Bush un Irak savaşı ile ilgili konuşmalarının yer aldığı "Prelude to Prejudice"adlı intro ile başlıyor.Hemen ardından,aylar önce Myspace ten yayınlamış oldukları "Hail To The King" ve " Religion Is A Whore" adlı iki gaz parça ile devam ediyor.Konkhra Death Metal camiasına adeta bu iki parçayla selam gönderiyor.Unutulmayacak hitlerden olacakları kesin :) Albümün ön plana çıkan diğer parçaları : "Nothing Is Sacred","Legacy Of Truth","The Promise of Antagonism". Mutlaka dinlenmesi gereken bir albüm.Weed Out The Weak ten sonra en iyi Konkhra albümü kanımca :)

Line Up

Lars Schmidt: Bass
Mads Lauridsen: Drums
Michael Skovbakke: Guitar
Anders Lundemark: Guitar/Vox.

Tracklist :

01 Prelude to Prejudice
02 Hail To The King
03 Religion Is A Whore
04 Breathe The Fear
05 Killswitch
06 Nothing Is Sacred
07 Legacy Of Truth
08 Sufficent To Sicken
09 The Race
10 I Defy
11 The Promise Of Antagonism

Wacken'a Isinma Turlari... Bolum 1... Machine Fuckin' Head!

2009-01-21T21:10:00.000-08:00

Benim bir suredir etrafimda metalle yakindan uzaktan ilgili olan herkese neredeyse biktirana kadar tekrarladigim bir sey var. 80'lerin metal adina biz bunu zamaninda yasadik oglum ben radyoda dinledigimi hatirliyorum diye ovunecek bir 'Master of Puppets'i varsa, bizim de bugun ayni sekilde 'The Blackening'imiz var. Tabi simdi Turkiye'de The Blackening'den herhangi bir sarkiyi calacak radyo ya da program bulmak mumkun olmayabilir ancak Kanada'da satellite radyo sagolsun ben buradan Clenching the Fists of Dissent'i radyodan dinlemisligimle bir omur boyu ovunecem. Tabi bundan daha cok ovunup de cocuklarima anlatabilecegim esas hikaye Machine Head'i dunyayi 'Karartirken' canli yakalayabilmis olmak.

Durust olmak gerekirse gectigimiz cumartesi aylardan beri bekledigim bu konsere giderken heyecanli oldugum kadar biraz endiseliydim de. Bu Machine Head'i bu turnede ilk gorusum olmayacakti. Gectigimiz sene Montreal'de Arch Enemy'yle beraber the Black Tyranny sirasinda da gormustum. Zaten endisem de esas bu konserden kaynaklaniyordu. Bir sene once Montreal'de yaklasik 2000 kisilik Medley sadece Machine Head icin tiklim tiklim dolmustu. Clenching baslayip 'Fight' kismina geldiginde ortam gercekten yikiliyordu. Ayakta duracak yer bulamadigimizdan daracik balkon kismina gectigimizde bizimle beraber ust kattaki herkes de headbang yapiyordu. Bu kadar gaz bir kitleyle beraber Machine Head'i 8 sarkilik kisa sayilabilecek bir setle gordukten sonra Philadelphia'da Metallica'ya acarken izleyecek olmak beni endiselendirmiyor degildi. Bir kere on grup olduklari icin setlist'leri 6 sarkiyla sinirliydi. Ayni zamanda on grup olmak, hele ki Metallica'ya on grup olmak her zaman icin bi dezavantaj. Sahneden yeteri kadar faydalanmak mumkun degil, seyirci kendi seyircileri degil, vs...

Buradan da acikca rengimi belli etmis oldugum gibi ben konsere ve iyi bilet alayim diye Mission: Metallica sitesine Machine Head icin para verdim. Sanirim butun mekanda 20,000 kisi arasinda bunu yapan bir tek sevgilimle bendik. Mekana kapilar acildiktan yaklasik 20 dakika sonra vardik. Biletlerimizi giseden alip siraya girip disarda kisa bir sure donarak bekledikten sonra iceri girdik. Biramizi ve yanina da yemek icin kocaman bir kova baharatli patates kizartmasi aldiktan sonra sahneye koselerden birinden bakan ve tam Machine Head'in baterisinin arkasinda olan 5. sira tribundeki yerimize gecip oturduk. Bira patatesimizin keyfini cikarirken the Sword'u izledik. the Sword bana Istanbul'da da cok hitap etmemisti burada da fazla acmadi. Bira-patates yaninda cekilebilir bir grup. Insan ister istemez 'bu kadar Metallica'yla turluyorsunuz hic mi bir sey ogrenmiyorsunuz, nereden baksan 3-4 bin kisiye caliyosun insan biraz iletisim kurmaya calismaz mi?' diye sormadan edemiyor. Ama adamlar hallerinden memnunlarsa da beni pek baglamiyor. Zaten cok uzun calmadilar. Bu grup Metallica'dan ve ozellikle Lars'tan her yerde gereginden de fazla ilgi ve promosyon gormekte bence bunu dogru sekilde kullanamiyorlar bu turne sonrasinda da cok bir ilerleme kaydedemezler gibi geliyor bana.

The Sword bir kac sarki calip gittikten sonra benim icin heyecanli anlar basladi. The Sword calarken Dave'in baterisinin ustu ortuluydu ve The Sword'un bateristi bizim goremeyecegimiz kosede kaliyordu. Ustu ortulu bateri de gorusumuzu baya kapadigi icin Esen basta cemkiriyordu. Ancak The Sword sahneyi terkedip Dave'in baterisi acildiginda para versek bile normalde alamayacagimiz kadar iyi bir noktada oldugumuzu fark ettik. Oturdugumuz yer Dave'in tam arkasiydi. Adamin ayaklari dahil yaptigi her seyi arkadan net olarak gorebilecektik! Tabi ben the Sword'un son sarkisindan itibaren sevgilimi bak Robb'un seffaf gitari, ahan da bak bu da bariton gitari, Phil'in Jackson'ini goruyor musun gibi coktan baymaya baslamistim. Kendisi heralde bu yuzden arada bir tuvalete kaciyorum diyip kaybolup geri gelmis olabilir. Bateri soundcheck vs. derken cok gecmeden 'Behooooooold!' diye salon inlemeye basladi.

Butun setlistin bastan sona ne olacagini biliyordum. Belki bir umit Aesthetics surprizi disinda bir sey de beklemiyordum ama yine de insan o introyu durunca gaza gelmeden yapamiyor. Clenching'in introsunun sirasinda elemanlar teker teker cikip sahanin ortasindaki 360 derecelik sahnede yerlerini aldilar. Ilk riff'in baslamasinin hemen ardindan da Robb 'WAR!' diye bagirarak bana ilk gazi verdi. Zaten bundan sonrasi benim icin avazim ciktigi kadar butun sarkilari bagirarak soylemek ve kalan butun zamanlarda headbang yapmaktan ibaret oldu. Bunlarin arasinda da tabi Dave'in arkasinda durmanin getirdigi 'HASSIKTIR!' efekti vardi. Anlasilan o ki Dave insan degil bir makine. Cunku adam her seyi sadece tamamen mukemmel bir sekilde calmakla kalmiyor bir yandan da bagetini atip tutuyor guluyor egleniyor. Hatta konserin sonuna dogru bir ara Davidian calarken bagetini seyircilere dogru firlatti, sonra da oradan geri gelen bageti tutup calmaya devam etti. Ben bu noktada bageti geri firlatanin seyircilerden biri mi ekipten biri mi oldugunu fark edemedim ama her turlu bombaydi. Yani Descend the Shades of Night calarken baget atip tutarsin da, Imperium calarken yapinca insan kafayi yiyor tabi.

Robb, Phil ve Adam her zamanki gibi seyirciyle muthis iletisim icindeydiler. Robb'un sahnedeki hareketlerinin karizmatik olup olmadigi tartisilir ancak ucunun insanlari gaza getirme konusundaki basarilari suphe goturmez. Malesef Philadelphia bir Montreal degil. Clenching'in 'Fight' kisminda 20 bin yumrugu (The Sword'un aksine herkes Machine Head'i izlemek icin geldi yerine oturdu hatta Robb bunun uzerine hic bu kadar cok gelip bizi izleyen olmadi bu Metallica turnesi boyunca cok tesekkurler dedi, ama belki her gece ayni seyi diyodur pezo :P) havada gormek mumkun olmadi. Hatta cogu zaman bizim etrafimizda ayakta duran bir tek biz vardik. Halo'nun 'And I will Pray for you' kisminda bize yakin bulunan herkes Sevgilimle benim duetime odaklanmis olmalari da konserin bizim icin ilginc kisimlarindandi... Ulan alti ustu and I will pray for you diyos, donup bakacagina sen de soyle di mi?

Uzun zamandan beri bu kadar gaza gelip bu kadar agresyon bosalttigim olmamisti, son derece iyi geldi. Malesef 6 sarkida bitti. Benim icin konserin sonuk noktasi Hallowed Be Thy Name cover'i oldu. Neden caldiklarini cok iyi anliyorum, album satmalarini da destekliyorum ama Machine Head'in bir suru yirtici sarkisi arasinda Hallowed Be Thy Name cok evcil kaliyor. Machine Head sevmeyenler icin guzel bir jest ama onlar icin orada olan ben ve sevgilim (bastaki varsayimi hatirlarsak) bunun yerine Aesthetics of Hate ya da Wolves ya da ne biliim illa album satmak istiyorlarsa Descend'i tercih ederdik. Ancak her turlu yeeeeiyeeeeiyeeee harghhlowwddd bi day neeeymmm diye bagirdik o baska.

Benim icin konserin bombasi defalarca belirttigim gibi Dave'in arkasinda oturup adamin butun sarkilari albummus gibi mukemmel calmasini hem dinlemek hem izlemekti. Konserin sanssizligi Robb ve Phil'in Halo'nun armonilerini bizden olabilecek en uzak noktada onlari goremeyecegimiz bir yerde karsilikli gecip atmalari oldu. Sonucta bu konser biletlerimizi iyi sakladigimiz Wacken icin iyi bir hazirlik oldu. Bu olmadi diyip Wacken'da en az 1.5 saatlik bir setlist istiyoruz. Orada Machine Fuckin' Head diye 2 degil en az 3 kisi bagiracaz ins!

Setlist:
1. Clenching the Fists of Dissent
2. Imperium
3. Beautiful Mourning
4. Hallowed Be Thy Name
5. Halo
6. Davidian

Tabi heralde buraya gelip Metallica konserine gittim diyip Metallica'dan hic bahsetmezsem kulak cinlamasindan hic uyuyamam heralde.

Machine Head bittikten sonra agzimdan cikan ilk sozler 'hadi gidelim' oldu. Cunku ben kendimi ve sevgilimi biliyorum. Bi de Metallica'yi biliyorum. Machine Head'in bu mukemmel performansindan sonra (hem gorsel hem de icra olarak) Metallica bizi sittin sene tatmin etmez. Ama yok lazer sovudur yok alevler vs.dir diye kaldik gitmedik. Metallica cikmadan once lazer sovu kepazeligi basladi.

Efendim bu lazer sovu denilen sey sundan ibaret. Arena'nin cesitli noktalarina lazerler koymuslar renk renk bunlar sahneye dogru yansitiliyor. Noluyo peki? Sahnede yesil mavi kirmizi lazer cizgileri kendi caplarinda donuyorlar. Metallica'nin 80'lere donmesinin en buyuk destekcilerinden biriyim ama 80'ler pop atmosferi yaratmalarina anlam veremiyorum. Mesela bi kac ay once Sisters konserine gittik buna benzer hareketler orada olsa buyuk zevk alirdim (ki onlar da benzer seyleri asiri duman ve renkli isiklarla yapiyolar cok sukela oluyo) ama Metallica'ya birisi bu lazerleri usta bak cok manyak olacak yesil kirmizi falan diye kakalamis bunlar da biz gorsel sov yapiyoruz saniyolar. Kendilerine acilen Nine Inch Nails'in Lights Over North America turnesinin goruntulerini bulmalarini ve gorsel sov nasil yapilirmis gormelerini istiyorum. Alev muhabbetine gelince de Cunning Stunts DVD'sini izlemis ya da yakin zamanda Maiden ve Trans-siberian Orchestra gormus biri olarak Pyro'larin da cok tatmin etmedigini uzulerek soyleyecegim. Ama asil onemli olan bunlar olmamali zaten Metallica dedigin efektsiz yetmeli.

Ancak James oyle bir sac stiliyle cikti ki adamin kendisi efekt olmus. Ister istemez konserin ilk 3-4 sarkisi ulan kac saatte yaptirmis bu saci, kuaforu kim ki geyikleriyle gecti. Bunda bastaki inanilmaz rukus lazer sovunun da etkisi var tabi. Acikcasi Istanbul'da izledigimde de olmamisti bu defa da olmadi benim icin Metallica. Neden olmadi bilemiyorum ama. Yeni albumden bir suru calip baymalarindan olabilir, son derece gevsek ve yavsak caliyo olmalarindan olabilir. Ornegin Blackened'in sololarinda falan bir seyler yanlis gitti sanki. Ses duzenini bir garip ayarliyor olmalarindan olabilir. Ben son 7-8 yildir hep Lars'i sucluyordum adam double kick'i kullanmiyo diye. Bu konserde paso donen baterisinden donduk ki baya double kick bir seylerle ugrasiyo. Ancak goruntude gordugumuz seyi ses olarak duyamiyoruz malesef. Albumlerinde duzgun produksiyon yapamayan bir gruptan konserde her seyi duyurabilmelerini beklemek yanlis belki de.

Tabi esas sorun Jason'in yoklugu. Jason gittikten sonra Rob'un en buyuk savunuculari ama daha iyi basci abi diyip durdular. Tamam da adam St. Anger'da calmiyordu, Death Magnetic ya da konserlerde duzgun basi duyamiyoruz. Bir de sanki Jason potansiyelini Metallica da kullaniyordu varsayimi var ki hic girmeyelim o ise. Kisacasi sahnede Jason'in karizmasinin eksik olusu ve onun yerine Rob'un caldigi muzik tarzina uymayan sahnedeki hareketleri bence Metallica'nin canli performansindan alinabilecek hazi dusuruyor. Jason'in back vokallerinin eksikligi konserlerde hala hissediliyor.

Yani bu konser kesinlikle 2004'teki Madly In Anger With You Montreal konseri kadar rezil degildi hatta yer yer James eski karizmasini korudugunu da gosterdi (o sac stiline ragmen) ancak ben 99'a donemedim. Bana 99'da hissettiklerimi ayni gun Machine Head hissetirebildi oysa ki.

Wacken'a Isinma Turlarinin ilk bolumunu burada boyle bitireyim. Ikinci bolumde bir diger headliner olmasi muhtemel olan In Flames'le ilgili uzun zamandan beri yazmam gereken bir konserin yorumuna yer verecegim...

Not: Machine Head sirasinda headbang yapip grubu izlemekten anca bir fotograf cekebildim kimse kusura bakmasin. (adamlar bir saniye bos gecirmiyorlar!)

Head Control System - Murder Nature (2006)

2009-01-12T12:06:00.000-08:00

Daniel Cardoso ve Kristoffer Rygg (Ulver) tarafından yürütülen bir proje olan Head Control System için söylenebilecek ilk şey sanırım "Ulver'in (sanırım özellikle vokallerden dolayı olsa gerek) Blood Insinde ve Perdition City albümlerinin soundunun biraz sertleştirilmiş hali" olması lazım. Ayrıca daha önce burada yazdığım Pin-Up Went Down isimli grubu da çağırıştırıyor. Aslında oldukça kendine özgü bir tarzları olduğunu söylemem gerekir. Söylediklerimin hepsine benziyor ama hiçbiri değil.

Albümün giriş şarkısı olan Baby Blue dinleyicinin dikkatini bir anda albüme vermesine yetiyor da artıyor. Şarkının başından sonuna kadar arkada devam eden sirenimsi ses hem değişik bir huzursuzluk ruhu uyandırıyor ve dikkatinizi tamamen müziğe toplamanızı sağlıyor. Zaten böyle bir girişten sonra da albümün devamını dikkatle dinlemekten alamıyorsunuz kendinizi. Albümün genelinde bu üslup kullanılmış. Kristoffer'in huzun dolu vokalleriyle bu huzursuzluk verici atonal, endüstriyel sesler ve efektler çok başarılı bir kontrast oluşturmuş.

Albüm kaydı tabiri caizse kaymak gibi. Herhangi bir enstrümanın tonuna laf edebilecek bir insan varsa gelsin bana nedenini uzun uzun açıklasın. Emin değilim ama Ulver'den bildiğim kadarıyla Kristoffer'in albümün "engineering" kısmıyla uğraştığından şüpheleniyorum =)

Albümdeki bütün şarkılar birbirinden müthiş. Özellikle öne çıkarabileceğim bir şarkı yok diyemeyeceğim yine de. Blunt Instrumental ve Kill Me interlude gibi durmalarına rağmen benim ilgimi oldukça çeken parçaları albümün. Özellikle de Kill Me'deki backmasking'den ne çıkacağını çok merak ediyorum. Henüz denemeye fırsatım olmadı.

Doro - Fear No Evil (2009)

2009-01-11T05:50:00.000-08:00

İşte 80 lerde gençliğini yaşamış insanların taptığı,kemik hayran kitlesi haricinde yeni nesil metal dinleyicilerinin de saygı duyduğu,Alman prenses Doro'nun son albümü "Fear No Evil"müzik marketlerdeki yerini aldı.Bu albümün en büyük özelliği,çeyrek asırı deviren Doro nun Heavy Metal piyasasındaki 25.yılını doldurmuş olması.Tarzından biraz olsun ödün vermeyen eski toprak Doro, albümünün açılış parçası "The Night Of The Warlock" ile karşılıyor bizleri.Gerek gitar soloları,gerekse Doro nun dinleyenleri büyüleyen o güzel sesi, seyircinin ahenkle kafa sallamasına neden oluyor.Tam bu sırada distortion lı bas ve davulla açılışı devam ettiren"Running From The Devil" 80 lere doğru bir yolculuğa çıkarıyor dinleyenleri.Metal müzik camiası MetalCore ve türevleri ile uğraşadursun,Alman prenses Doro masaya yumruğunu vururcasına hala ayakta olduğunu gösterdi.80 lerin Heavy Metal i ile büyüyen,şimdilerde çoluk çocuğa karışmış eski toprak metalcilerin özellikle dinlemesi gereken bir albüm.Gelecek nesillere Doro yu aktarmaya devam etmek dileğiyle.

Tracklist :

The Night Of The Warlock
Running From The Devil
Celebrate
Caught In A Battle
Herzblut
On The Run
Walking With The Angels
I Lay My Head Upon My Sword
It Kills Me
Long Lost For Love
25 Years

Mary Beats Jane - Mary Beats Jane (1994)

2009-01-11T05:43:00.000-08:00

Uzuuuuun bir süredir aradığım ve sonunda Günay sayesinde bulduğum albümlerden birisi. The Haunted'dan tanıdığımız Peter Dolving'in eski grubu olur kendisi.

Albüm yorumuna Dolving'in vokallerinden başlamak istiyorum. Öncelikle vokallerde The Haunted'dan alışık olduğumuz vokal tarzını neredeyse hiç kullanmıyor (aslında bu grubu daha önceden bilenler için The Haunted'da bu albümden alışık olunan vokal tarzını hiç kullanmıyor). Sesini bu albümde oldukça kalın kullanmış.

Albümün sound'una gelince gayet eklektik bir albüm. Oldukça old school. Aslında kendi döneminin Grunge, Punk ve Hardcore grplarından oldukça etkilenmiş ve arada Thrash'imsi riffler dikkat çekici. Özellikle giriş şarkısı olan Neighborhood Psycho'da. Albümün sound'u Alice In Chains, Suicidal Tendencies ve Sex Pistols karışımı enteresan ve bence oldukça yaratıcı. Özellikle Blood And Oil şarkısını dinlerken kendinizi bir Alice In Chains ballad'ı dinliyormuş gibi hissedebilirsiniz (şarkıdakullanılarn yan flüt gerçekten çok güzel bir atmsfer katmış ayrıca parçaya). Şarkı sözleri daha çok güncel ve genel sosyal ilişkiler ve toplumsal olaylarla ilgili. Kişisel bir düzeye indirgenmiş bir politiklik gözlemlenebiliyor.

Benim dikkatimi çeken şarkılar Grind, War on Society, Neighborhood Psycho, Blood And Oil ve Gunshot oldu.

Old School özleyenler ve sevenler kesinlikle dinlesin.

Portugal. The Man - Censored Colors (2008)

2009-01-03T12:14:00.000-08:00

Çok uzun süredir ismini duyup duyup bir türlü dinleyemediğim bir grup. 2004 Amerika, hatta Alaska kkenli grup. Evet Alaska. Alaska'dan da grup mu çıkarmış dememek gerekiyormuş. Yaptıkları müziği sınıflandırmak oldukça güç. Progresif Rock, Post-Rock arası bir yerdeler. Comets on Fire dinlemiş olanlar varsa tarzlarının oldukça benzer olduğunu söylesem aşağı yukarı kafalarında bir şey canlanır sanırım. Fakat Comets on Fire'ın aksine çok daha melankolik bir müzik yapıyorlar.

İlk albümleri 2007'de Church Mouth adıyla piyasaya çıkmış henüz edinemedim kendisini ama en yakın zamanda bir şekilde elime geçirmeyi umuryorum. Cencored Colors gerek tonları, gerek vokalleriyle olsun oldukça 70'lerin soundunu taşıyor. Hatta okuduğum bazı reviewlerde The Beatles's bile benzeten var. Açıkçası Beatles fazla sevmem ve çok iyi bildiğimi de söyleyemeyeceğim ama ben çok benzetemedim bildiğim kadarına çaıkçası.

Kreator - Hordes Of Chaos

2009-01-01T09:16:00.000-08:00

Almanya nın thrash metal efsanesi Kreator,uzun bir aradan sonra girdikleri stüdyodan thrash metal cehennemi olarak tekrar dirildiler.Fanlarına hala eskimediklerini kanıtlayan bir albüm "Hordes Of Chaos".Albümün ilk parçası "Hordes Of Chaos" adeta headbang için yazılmış ve şimdiden Kreator klasikleri arasında yerini alacak gibi gözüküyor.Albümün öne çıkan diğer çalışmaları "Warcurse",clean gitar ve clean vokallerle adeta Kreator Ballad ı olarak zihinlere kazınacak " Amok Run", "Destroy What Destroy You","Demon Prince".Thrash Metal severlere hayırlı olsun.

Tracklist :

Hordes of Chaos (A Necrologue for the Elite)
Warcurse
Escalation
Amok Run
Destroy What Destroys You
Radical Resistance
Absolute Misanthropy
To the Afterborn
Corpses of Liberty
Demon Prince

Punisher - War Zone

2009-01-01T09:05:00.000-08:00

Marvel Comics in kült çizgi roman karakteri Punisher in 2.filmi henüz gösterime girmeden filmin soundtrack i müzik dünyasında bomba etkisi yaptı kelimenin tam anlamıyla.Albüm için birbirinden ünlü isimler ve çıkış yapan yeni gruplar biraraya geldi. Slayer,Slipknot,Rob Zombie gibi ünlü simaların yanısıra son dönemlerde çok iyi çıkış yapmış gruplardan Seether,Hatebreed,Static-X ve Ramallah yer alıyor bu toplama albümde.
Albümün en ilgi çekici çalışması ise Hatebreed in Sepultura cover ı "Refuse/Resist".
Fazla söze gerek yok.Albümü dinleyin :)

Tracklist :

01. Rob Zombie - Warzone
02. Slayer - Final Six
03. Slipknot - Psychosocial
04. Rise Against - Historia Calamitatum
05. Seether - Fallen
06. Kerli - Bulletproof
07. 7 Days Away - Take Me Away
08. Senses Fail - The Past Is Proof
09. Machines Of Loving Grace - Butterfly Wings
10. Justice - Genesis
11. Pendulum - Showdown
12. Hatebreed - Refuse/Resist
13. Static-X - Lunatic
14. Ramallah - Days Of Revenge

Ispanak Konser

2008-12-28T10:46:00.000-08:00

The Haunted- Versus (2008)

2008-12-14T12:52:00.000-08:00

Biraz geç oldu ama yazmadan edemeyeceğim. Albümü bir süredir dinliyorum. İlk dinlediğimde çok çekici gelmemişti açıkçası fakat dinledikçe beğenmeye başladım. Artıları çok daha ağırlıklı olsa da eksi yönleri de olan bir albüm. Fakat çok çnemli eksiler değil bunlar.

Artılardan başlayacak olursak; prodüksyön inanılmaz kaliteli. Bu albümde Revolver ve The Dead Eye'a göre daha sert tonlar kullanılmış. Basta overdrive şu ana kadar hiç dikkat etmediğim derecede önplanda. Hatta albümün genelinde basa oldukça yer vermişler eski albümlere göre. Dolving vokallerde döktürmüş yine. Sözler ise eskisi kadar politik değil ama kişisel anlamda bir politiklik de yok değil (aslında The Dead Eye'a göre çok daha politik olmuş). Özellikle Little Cage ve Pieces bu anlamda öne çıkan şarkılardan.

Hem artı hem eksi olarak bahsedilebilecek bir konu ise The Haunted'ın tarzını fazla korumuş olması. Yani bir Revolver'dan The Dead Eye'a ya da The Haunted'dan Made Me Do It'e geçişteki kadar yenilik katılmamış müziğe. Bir de Dolving döktürmüş döktürmesine ama The Dead Eye'daki kadar renkli gelmedi vokaller bana. Arada sırada kattığı değişiklikler güzellikler var. Mesela normalde çok kalın söylemeyen bir vokalist olmasına rağmen bazı şarkılarda kendisinden alışmadığımız kalınlıkta -neredeyse brutal- vokaller yapmış. Son eksi olarak da Skuld ve Imperial Death March şarkıları bayağı deneysel olmuş olmasına rağmen biraz sıkıcı geldi bana ama zamanla alışıp sevebilirim de gibi gelmiyor değil bir diğer yandan.

Albümün başka çok önemli artısı da ilk 4 şarkının birbirinden güzel olması. Moronic Collosus, Pieces, Little Cage ve Trenches yönetmiş. Benim diğer sevdiğim bir parça da Iron Mask oldu. Değişik biraz ağır tempolu ama sürükleyici bir şarkı.

10 üzerinden en az 8'i hak ediyor albüm bence.

Sepultura - A-Lex (2009)

2008-12-11T10:42:00.000-08:00

Thrash Metal diyince hemen akla gelen,Latin Amerika nin eğlence ve dans merkezi Brezilya çıkışlı efsane grup Sepultura nın son albümü A-Lex,internet semalarına müthiş bir iniş yaptı.
Cavalera biraderlerin olmadığı ilk Sepultura albümünde,grubun hayran olduğu " A Clockwork Orange" filminden esinlenerek oluşturulan aranjmanlarda ilk dikkat çeken,Sepultura severlerin aşina olmadığı intro ve interlude lerin yoğunlukta olması. Albüm , Intro " A-lex" ile sakin bir şekilde başlıyor.Ardından gelen " Moloko Mesto" ,Sepultura nın köklerine döndüğünün bir işareti olarak dinleyenlerin dikkatini çekecek gibi gözüküyor.Hemen ardından,grubun Myspace sayfalarında aylar öncesinden yayınladığı,latin ezgileriyle harmanlanmış "We've Lost You" giriyor devreye.Albümün öne çıkan parçaları "Sadistic Values","The Experiment","Strike","Ludwig Van",Paradox".Sepultura nın yeniliklere açık olduğunun bir işareti olarak albümü değerlendirebiliriz.Bunda da en büyük pay,grubun yeni lideri Andreas Kisser ve çiçeği burnunda davulcuları ( Paul Di Anno nun RockFellas tan hatırlayacağımız) Jean Dolabella.

Grubun kadrosu ;
Andreas Kisser - Gitar,Geri Vokal
Paulo Pinto - Bass
Jean Dolabella - Davul
Derrick Greene - Vokal

3.Köprü

2008-12-11T03:53:00.000-08:00

Günay Yunus (Echo Noise) un cover agirlikli,metal altyapılı alternative projesidir.2007 de faaliyete geçmiş olmasına rağmen,Echo Noise un kayıt döneminden dolayı bir süreliğine ara verilmiştir.
Grubun "Midi Cover @Home Studio" adlı demosunun kayıtlarına myspace sayfasından ulaşabilirsiniz...

Echo Noise

2008-12-11T03:13:00.000-08:00

2007 ortalarinda kurulan Echo-Noise kendi bestelerini yapan, sarkilarinda bilindik Rock/ Metal soundunun disinda deneysellige de yer verip, ''yenilikcilik mantigi''nda hareket eden, ''buyuk hedefler'' kavramina takilmadan kendi keyfine bakan bir gruptur.

Grubun şu anki kadrosu ;

Günay Yunus - Bas / Vokal / Davul
Murat Cebeci - Gitar / Vokal

Grubun demolarini dinlemek için ;

www.myspace.com/echonoisetr

Popüler Kültürde Post- ve Avant-

2008-12-09T09:10:00.000-08:00

Açıkçası müzik türlerini etiketleme olayına karşıyım ama yine de böyle bir şeyin gerekli olduğunu düşünüyorum fakat yine de bazı isimlendirmeler çok garip geliyor.

Son zamanlarda ilgimi ve dikkatimi çeken etiketler ise Post ve Avant(-Garde) ön takısına sahip janrlar.

Önce "Post" ön takısıyla başlamak istiorum. Donald Kuspit'in Sanatın Sonu'nda tanımladığı "Post-Sanat" kavramından yola çıkarak ele almayı düşünüyorum müzikte Post ön takısıyla tanımlanan janrları. Kitabın adından da anlaşılacağı gibi Kuspit'in post-sanat'a bakışı pek olumlu değil. Sanatın değer yargılarının tamamen değişip sıradanlaşması ve ticarileşmesini eleştiriyor genel olarak. Çok ağır eleştirdiği isimler arasında Andy Warhol ve Marcel Duschamp gibi isimler de var. Post-Sanatçının sanatı yozlaştırdığını ve dejenere ettiğini savunuyor genel olarak. Açıkçası Kuspit'e tamamen katılmamama rağmen haklı olduğu noktalar olduğunu göz ardı edemem.

Modernizmde başlayan, pek de başarılı olmayan farklı disiplinlerin kendi küreleri içinde gelişip sadece kendine referanslarla aşkınlaşması projesinin uğradığı başarısızlık sonucu ortaya çıkan Post-Modern düşünceyi bu etiketleme sistemine entegre etme olayı ne zaman ve nasıl başladı pek bilmiyorum. Modernizmin oluşturduğu ve bir çok totaliter rejimin ve düşüncenin yükselmesine neden olduğu atmosfere bir tepki olarak doğan Post-Modernizmi Post öntakılı bu müziklerde okumak gayet tabi mümkün. Özellikle Post-Rock'ta. Sanatçının mecra üzerindeki hakimiyetinden çok mecrayı bir kavramı veya kendi bilincini ve kimliğini ifade edecek bir araç olarak kullandığını görebiliyoruz bu müzikte. Özellikle çoğunlukla doğaçlama ve deneyselliğe (deneme-yanılma) dayalı olmasından anlaşılabiliyor. Geleneksel anlamda kalıplaşmış bir kompozisyon yöntemi izlenmiyor. Çoğunlukla da sözlerden arınmış, enstrumantal ve uzun süreli parçalar önplana çıkıyor.

Fakat bu izlenen stratejinin tehlikesi müziği sıradalaştırmaya kadar gidiyor. Çünkü Post-Rock'ta müziğin üretim sürecine dair ya da müziğin kendi geçmişine dair bir referans bulmak pek olası değil. Gayet duygusal ve herkesin kendi kafasına göre yorumlayabileceği kompozisyonlar çıkıyor ortaya. Clement Greenberg'in Avant-Garde and Kitsch makalesinde bahsettiği gibi dinleyiciyi müziği anlaması gereken belli bir çabadan kurtarmış oluyor çünkü müziğin yaratılma sürecinden çok onun sonuçlarıyla ilgileniyor. Bu da Kuspit'in bahsettiği gibi müziğin daha ticarileşmesine ya da en azından kendinden önce ticari olanın konvansiyonlarını değiştirerek pazarın değiştirmesine sebep oluyor. Ya da en azından alternatif bir pazar oluşturmanın ötesine geçmiyor. Bir şekilde Kuspit'in Post-Sanat kavramıyla Post-Müzik (rock, punk, hardcore vs.) örtüşüyor gibi duruyor.

Avant-Garde müzikteyse genel olarak hiç ayrım yapmadan her janr müziğin birbirine entegrasyonu, aynı şarkı içinde ani janr değişiklikleri ve müzisyenlerin kullandıkları mecra'ya hakimiyeti dikkati çekiyor. Aynı şarkı içinde swing'den metal'e, etnik müzikten free jazz'a ani geçişler oluyor. Avant-Garde müzik sanatçılarının müziğin kendi tarihini ve 'evrim'ini referans aldıkları oldukça açık. Tarzlara ait beklentilerle oynuyorlar, geleneksel mzik hiyerarşisinin dışına çıkıyorlar. Fakat modern sanatın ve avant-garde'ın karşılaştığı sorunla karşı karşıya olduğu da bir gerçek. Müzeye karşı olan avant-garde sanat nasıl müze'de yerini aldıysa; ve modern sanat tarihi kanonlaşıp merkezileştiyse (ve belki bir anlamda post'laştıysa) avant-garde müziğin de kendi pazarı oluştu. Kanonik isimleri var. John Zorn ve Mike Patton bunlardan sadece iki tanesi. Bu durumda nasıl modern sanatın ve avant-garde sanat'ın başarısı onun başarısılığına dönüştüyse aynı şey avant-garde müziğin de başına gelmiş gibi geliyor bana.

Post ve Avant-Garde popüler müziğe meydan okurken aynı zamanda bu kültür içinde kendi kültür yaratıyorlar çünkü aynı popüler kültürün içinden türüyorlar. Zamanın'da Punk'ın ve Arabesk'in başına gelenler onların da kaçınılmaz bir şekilde başına geliyor.

Kötü Müzik Olayı (ile ilgili çok kısacık bir beyin fırtınası)

2008-12-08T18:05:00.000-08:00

Meral Özbek'in Popüler Kültür ve Orhan Gencebay Arabesk'i kitabında kimden olduğunu hatırlamadığım bir alıntı vardı "kötü müzik yoktur, kötü icra vardır" kısmen katılıyorum bu alıntıya fakat benim için biraz farklı durum sanırım. Benim müzik sınıflandırmam sanırım şöyle bişey olurdu:

a. iyi müzik

a.1. iyi ama her zaman dinlemeyi tercih etmeyeceğim müzik
a.2. hem iyi hem de hayatım boyunca dinleyebileceğim müzik
a.3. iyi müzik kötü icra

b. kötü müzik

c. rahatsız edici müzik

Nerede okuduğumu şu anda hiç hatırlamadığım bir yerden de şöyle bir şey hatırlıyorum: "Müzik sanatın alabileceği en uç (ultimate'ı nasıl çevireceğimi bilemedim) formdur" (ya da benzeri bir şey). Bunun da neye göre ve nasıl olduğunun açıklaması vardı. Şu anda hatırlamıyorum ama aklıma gelen şöyle bir soru var: "kağıt üzerinde mi?" Çünkü klasik müzik eserleri gerçekten yorumdan yoruma ya hiç bir duygu uyandırmıyor bende ya da tapıyorum. Yani bu durumda hakkaten kötü icra diye bir şey de var gerçekten.

Maybeshewill - Not For Want of Trying (2008)

2008-12-07T14:51:00.001-08:00

İngiltere'den kolay kolay kötü grup çıkmıyor. Albüm aslında gayet standart bir Post-Rock soundu taşıyor. Hem coşkulu hem melankolik. Çok da yenilikçi olduğu söylenemese bile dinlenilebilir. En azından arşinize renk katabilecek bir grup.

The Sound of Animals Fighting - The Ocean and the Sun (2008)

2008-12-07T14:40:00.001-08:00

Aslında albümü ilk dinlemeye başladığımda gayet sıradan ve sıkıcı gelmişti. Fakat dinledikçe beğenmeye başladım. Sanırım hem sounduna alıştım hem de last.fm'den ilk baktığımda 'similar artists'te Fall of Troy'u falan görünce birz daha farklı beklentilerim vardı. Güzel bi Post-Rock grubu bence. Biraz Progresif öğeler barındırması da cabası.

Genghis Tron - Board Up the House (2007)

2008-12-07T11:44:00.000-08:00

Açıkçası anlatılmaz yaşanır diyebileceğim.

NIN ve Godflesh'i harmanlayıp üzerine Technical Death Metal ekleyin fakat synth'lerin oldukça önde olduğunu düşünün. Oldukça başarılı (ama efektli) Brutal vokaller ve yanında oldukça derinden kısık ve reverblü cleanler.

Sanırım çok hoşuma gittiğini söylemekten fazlasını yazamayacağım. Daha önce böyle bir şey dinlemedim eğer bu tarz bildiğiniz başka şeyler varsa seve seve denerim.

PS: bu müziğe bir isim veremeyeceğim için tag'ları last.fm'den çakacağım.

Black Engine - Ku Klux Klowns (2007)

2008-12-07T11:32:00.000-08:00

Bu beyler İtalya'dan. İtalya, Avant-Garde ve Jazzcore diyince Ephel Duath gibi ruh hastası bir grup geliyor aklıma ama sanırım onlarda İtalya'da daha çok var.

Grubun tarzı bana biraz Ephel Duath, biraz Dan Swanö'nün Karaboudjan ve biraz da John Zorn'un Naked City'sini anımsattı. Bunlara biraz da Shining eklesek (depresif black metal grubu olan değil) sanırım Black Engine'ın müziğini az biraz tanımlayabiliriz.

Sıradan müzikal hiyerarşik formları takip eden müziklerden sıkılıp birazcık değişik bir müzik dinlemek istiyorsanız iyi gelebilir.

Indukti - S.U.S.A.R. (2004)

2008-12-07T11:10:00.000-08:00

Bugün ilk kez dinlediğim 5 gruptan bir tanesi. Hepsiyle ilgili de bir şey yazacağım.

Abilerimiz Polonya'dan. Polonya diyice aklımıza ne geliyor? Riverside (konserlerine gidemediğim için bin pişmanım). Adamlar mükemmel bir hareketle çoğunluğu enstrumantal olan albümlerinin vokallerine almışlar Mariusz Duda befendiyi (Riverside'ın vokalisti). Fakat vokaller olmasa da özellikle kullandıkları tonlar ve melodiler Riverside'ı oldukça anımsatıyor. Riverside sevenler bunu da sevdi... Ben sevdim en azından.

Albümdeki özellikle keman kullanımı oldukça öne çıkmış Riverside'dan farklı olarak. Çok da güzel olmuş. Ayrıca çok fazla aksak ritm, oriyantal melodiler ve enstrumanlar da mevcut. Progresif Rock/Metal sevenlerin hoşuna gidebilecek bir albüm bence. Hem oldukça teknik hem de oldukça duygusal.

Steven Wilson - Insurgentes (2008)

2008-12-06T16:36:00.000-08:00

Progresif Rock dinleyip de Steven Wilson'ı sevmeyen insan karşıma çıkarsa ben o insanın müzik anlayışına şüpheyle yaklaşırım. Özellikle Procupine Tree ile gönüllerde taht kuran, Opeth'in 3 albümünde prodüktörlük yapmış olan İngiliz müzik tanrısı abimiz solo albümüyle kelimenin tam anlamıyla yardırmış.

Albümde genel olarak melankolik/psychedelic bir hava hakim. Wilson'un kendine özgü gitar soloları, tabi ki inanılmaz piyano, klavye ve melotron kullanımları gerçekten bambaşka. Hem enstrumantal şarkılar hem de sözlü şarkıların hepsi birbirinden güzel. Bu albümde beni en çok kitleyen şarkı Collecting Space oldu. No Twilight Within The Courts Of The Sun, albümün giriş şarkısı olan Harmony Korine, ve albüme adını veren Insurgentes şarkıları diğer favorilerim arasında.

Albümdeki şarkıların Steven'ın diğer solo projesi gibi görünen Porcupine Tree'den farkı nedir sorusunu cevaplamak ise hem kolay hem zor. Porcupine da Steven'ın tek başına götürdüğü bir proje sonuçta. Açıkçası ben neden kendi adı altında da bir iş çıkardığını pek anlamış değilim çünkü bu albümdeki şarkıları Pocupine ile yayınlasaydı pek yadırgamazdım. Albümün soundunda Devin Townsend'in SYL ile kendi solo projesi arasında yaptığı kadar ciddi bir fark yok gibi gözüküyor ilk dinleyişte. Fakat bir iki kere daha dinleyince fark açıkça ortaya çıkıyor. Yazarak ifade etmesi zor bence deneyimle anlaşılabilecek bir şey bu. Ama Porcupine'ı sevip Insurgentes'i sevmemek mümkün değil (tam tersi de).

Sonuç olarak dinlenesi. Perfect Ten!

Ispanak Konser

2008-12-06T06:14:00.001-08:00

13 Aralık Cumartesi
Saat 21.00'da kapı açılışı
Kül grubunun ardından çıkıvereceğiz.

Pin-Up Went Down

2008-12-06T05:42:00.000-08:00

Bir cumartesi sabahı. Yapacak fazla işim yok (hatta şu anda hiç yok). Ben de şu an dinlemekte olduğum çok yeni olmasa da yeni yeni dinlemeye başladığım bir gruptan bahsedeyim dedim.

Pin Up Went Down eski Carnival In Coal davulcusu Alexis Damien'in solo projesi gibi bir şey. Adamımız Penumbra'nın vokali olan Asphodel'i de yanına alıyor ve Metal, Funk, Elektronik, Jazz karışımı bayan ve brutal vokali bol bir projeye imza atıyor. Açıkçası çok da iyi yapıyor. Böyle müzikleri seviyorum. Her an bir sürpriz yaşatabiliyor insana. Hatta bazı şarkılarda eminim bir yerlerden mutlaka kulağınıza çalınmış referanslar ve göndermeler duyacaksınız.

şiddetle tavsiye edilir

Myspace'leri bu da.

Websitesi de burada.

Ispanak Kayıt

2008-12-06T05:08:00.000-08:00

Dün gece uzun uğraşlar sonunda 6 tane şarkı kaydettik. Çok uğraştık çok çalıştık, bizde aşk çok para yoktu.

neyse... ayıtlar fena olmadı. Hücum kayıt için fena değil en azından. Yakın zamanda bir kısmını Myspace'e postlarız herhalde.

The Haunted İstanbul'a geliyor...

2008-12-06T05:05:00.000-08:00

Henüz Myspace'lerinde ve resmi sitelerinde yayınlanmamış olsa da Biletix'ten aldığımız haberler doğrultusunda heyecanla çıkacak alt grup ve mekan'ın kesinleşmesini bekliyoruz heyecanla.

Tarih'in de benim doğumgünümden 1 hafta sonra olması beni acayip sevindiren başka bir olay. 27 Mart yani.

İlk Post

2008-12-05T04:39:00.000-08:00

Bu Blog Ne ile ilgili olacak?

1. Dinlediğim Müzikler, Müzik eleştirileri.
2. Gittiğim, gideceğim konserler ve eleştirileri.
3. Kendi çaldığım gruplarla ilgili haberler.

ek olarak...

blog'un benim dışımda da bir iki tane yazarı olursa şahane olur bence...

Peki genelde ne tarz müziklere yer vereceğim?

Avant-Garde Rock/Metal/Jazz, Death/Thrash/Heavy/Progressive Metal (genellikle New Wave/School), Metalcore, Industrial Rock/Metal, Post-Rock, Progressive Rock vb.

e başka...

Belki biraz sanat teorisi, müzik teorisi...

Çaldığım Grupların isimleri nedir? Ne tarz yaparlar?

2 grubum var.

1. Ispanak > Psychedelic/Experimental Rock
2. Choler Age > Death/Thrash Metal/Metalcore

şimdilik bu kadar yeter...